karteczka

[Stasia Jakimowska]

Idziesz ulicą, wlekąc nogę za nogą, czasami w szybszym, czasami w wolniejszym tempie, mijasz dzieła natury oraz rąk ludzkich, zmierzając do upragnionego celu, który może nie jest upragniony, może jest tylko odwleczeniem nieuniknionego. Postawiłaś już tyle kroków, że zliczenie ich wszystkich wydaje się czystym szaleństwem. Stawiasz następny, następny i następny...
Wsiadasz do autobusu po raz kolejny w swoim życiu. Zużyłaś już tyle biletów i tyle kart okresowych, że nie znasz nawet ich przybliżonej ilości.
Ile razy przyjdzie ci to jeszcze robić, zanim umrzesz?
Wiesz, że każda chwila może być tą ostatnią, ale zastanawiając się nad tym, nie masz na myśli siebie, nie bierzesz pod rozwagę tak pechowego obrotu zdarzeń, to jest po prostu poza zasięgiem pojmowania każdego, młodego czy starego człowieka. Najzwyczajniej w świecie przychodzi i wówczas nie ma czasu na rozważania.
Patrzysz się w oczy jakiegoś człowieka, on odwzajemnia spojrzenie. Zastanawia się, o czym rozmyślasz w chwili, kiedy spoglądasz na niego, a głównym podmiotem tej wewnętrznej dywagacji jest to, czy on się w niej znajduje.
Codziennie przechodzisz obok setek takich ludzi; setki myśli przelewają się pod twoim adresem, a ty nawet nie zdajesz sobie sprawy, jakie one są różnorodne.
I tyle. Kończy się kolejna jednorazowa przyjaźń zbudowana na pozorach. Wychodzisz z autobusu i już prawdopodobnie nigdy nie spotkasz ludzi, z którymi jechałaś.
Każde poszczególne życie mknie w swoją stronę. Każdy los człowieka, odciśnięty na jego twarzy. Każde tak bogate i różnorodne, że zawsze cię zaskoczy. A jednak każde takie samo i z góry przewidywalne.
Czy wierzysz w przeznaczenie?
Czy wypada jeszcze wierzyć w takie brednie?
Czy to możliwe, żeby ta kartka była dedykowana do ciebie? Tylko do ciebie? Że nie została nastawiona na dzieło przypadku?
Czy sama nie jesteś przypadkiem dziełem przypadku?
Gdybyś wsiadła do innego autobusu, twoja przejażdżka wyglądałaby jak setki dotychczasowych?
I w tym dokładnie momencie inna dziewczyna czytałaby te słowa i zastanawiała nad tym samym, nad jakimś sensem.
Z każdym mijanym człowiekiem przelatuje kolejna szansa, kolejna nadzieja. Ale większość boi się skrzyżować swoja dotychczasową, utartą ścieżkę z nową, która jest niepewna i nigdy nie wiadomo, co przyniesie.
A potem wyobraża sobie, co by było gdyby...
Aż te momenty, z których składa się życie codzienne odchodzą w niepamięć, zastępowane przez nowsze. Zapominasz o nadziejach rządzących tobą w przeszłości. Życie weryfikuje wszystko na bieżąco. Z czasem godzisz się ze wszystkim, rezygnujesz z marzeń, pozwalając zawładnąć losowi, który nie nakieruje cię na żadną zmianę, zostawiając jako zwykłego człowieka, chowającego wszystkie pragnienia głęboko w sobie z niemożnością wydostania się na światło dzienne.
Bo los, jak każdy człowiek, jest wygodnicki i nie lubi większego wysiłku.
Rozglądnij się dookoła. Wszyscy ci ludzi również mają emocje, uczucia, pragnienia. Ale wyglądają jak plastikowi. Jakby pod manekina podczepić mechanizm i zaprogramować go na daną czynność.
Czy byłabyś gotowa zrobić coś nieprzemyślanego, spontanicznego, nietypowego i zakrawającego na czystą głupotę?
Największe szanse przytrafiają się nam w momentach, kiedy nie jesteśmy na to przygotowani.
Czy wykrzesałabyś w sobie taką odwagę bez patrzenia na konsekwencje?
Za kilka lat usiądziesz w fotelu i pomyślisz, co by było...czy nie poddałaś się za szybko?
Na tyle boisz się o swoją przyszłość, że boisz się zaryzykować? Do stracenia zawsze coś będzie. Nie ma szczęścia bez ryzyka.
Ale może tak nie będzie i wszystko ułoży się według twojej myśli, czego bardzo ci życzę.
A może nawet już się ułożyło.
Żegnaj moja jednorazowa autobusowa miłości, chwilowa fascynacjo umilająca podróż.

[Marta Lasota]

no nikt się nie kwapi, to ja cos napiszę.

noo, parę ładnych zdań i parę trafnych pytań. jednakże ogół mi się nie podobał i nie potrafię dokładnie stwierdzić dlaczego. może Twój sposób narracji mi nie odpowiada, może styl, a może coś zupełnie, zupełnie innego.

nie wiem- wiem, ze jakaś głębia tu jest.

[Stasia Jakimowska]

Narracja nie jest jednolita, jest poszatkowana i często odchodzi od głównego wątku. Taki sposób pisania nie jest powszechny, niemniej czasem się zdarza, a mnie ostatnio zafascynował. Jeśli chodzi o dłuższe formy wypowiedzi, gdzie istnieje akcja, to wymaga wielkiej uwagi i skupienia.

[Marta Lasota]

ale każdy wnosi do swojej narracji cos charakterystycznego.

[Vin Fall]

Faktycznie troche zamieszane, ale mimo to ciekawy tekst. :) pozdrawiam

[Stasia Jakimowska]

Podstawą jest zaciekawić czytelnika. Z własnych przemyśleń i doświadczeń wiem, że gdy coś mnie wciąga, to brnę w to dalej. Forma i trudność przekazu nie mają znaczenia, gdy ktoś został choć przez moment zafascynowany. Wiele książek przeczytałam tylko dlatego, że początek wywarł na mnie wrażenie i zaciekawił - a to już wielki sukces.

[Marcin_Erlin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ha,ha,ha!

[Stasia Jakimowska]

Dlaczego nikt nie komentuje? Chcę usłyszeć jak najwięcej opinii.

PS. Chyba sama zabiorę się do komentowania.

[Marcin_Erlin]

Albo, cha,cha,cha, na jedno wychodzi.

[Marcin_Erlin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja cię kręcę, coś zaiskrzyło! W tym samym czasie, dwoje zupełnie obcych sobie ludzi zaczęło pisać pod jednym tekstem!

[Stasia Jakimowska]

No, merytoryczny komentarz, nie powiem.

[Marcin_Erlin]

Merytoryczny komentarz będzie teraz, chyba. Jako zwykły, przeciętny, szary czytelnik, powiem:Przeczytałem, dla mnie ok, ale nie chcę żadnych wizyt i komentarzy pod moimi tekstami w dziale dla początkujących / dotarło!?/ tylko dlatego, że ja tutaj przychodzę. Nie interesuje mnie takie wzajemne adorowanie.

[Stasia Jakimowska]

Jak sobie życzysz...

[Marcin_Erlin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tylko prawda! Szczera, do bólu, sama!

[Oxyvia]

Bardzo ciekawy tekst. W polskiej literaturze bardzo niewiele pisze się o drobnych, ledwo dostrzegalnych przypadkach, tych powszednich, codziennych i typowych. We francuskiej literaturze przykłada się o wiele większą wagę do nich i Francuzi sa mistrzami pisania o takich sprawach.
A Ty zrobiłaś to bardzo dobrze. Podoba mi się.
Tylko masz kilka drobnych błędów, trochę gramatycznych i nieco literówek.
Pozdrawiam.