Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

obok drogowskazu
wskazującego cztery
możliwości do wyboru
zaczął się zastanawiać

miłość jest zdradliwa
dobroć oszukańcza
prawda nie prawdziwa
wolność ma granice

więc gdzie mam iść
skoro wszędzie tam
nie ma możliwości
ominięcia tego zła

po czym usiadł na
kamieniu odciskając
na nim kolejny ślad
ludzkiej zadumy

Opublikowano
więc gdzie mam iść
skoro wszędzie tam
nie ma możliwości
ominięcia tego zła


i zamknąwszy oczy
wsłuchany w głos serca
poszedł przed siebie
w kierunku światełka

serdecznie pozdrawiam Waldku
i życzę milego dnia :)
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


... idź dokąd poszli tamci, do ciemnego kresu...
... pójdę drogą gdzieś w daleki obcy świat...
... idź sobie - po rozum do głowy...
... wyjdź z siebie...
... nie ważne gdzie idziesz liczy się droga...
... któż rozjaśni morza pytań...
... a teraz idziemy na jednego...
... it`s a highway to hell...

Radio "Gothpoetica" - "Od razu jaśniej!";)
Opublikowano

Napisałeś Waldku w wierszu:

" miłość jest zdradliwa
dobroć oszukańcza
prawda nie prawdziwa
wolność ma granice"

cała prawda o życiu i motto na dalszą drogę w dal!Pięknie!
Serdeczności!

Opublikowano

to wiersz Waldemarze taki ludzki gdzie czasem właśnie
się zastanawiamy 'gdzie i jak' bardzo fajnie się go odbiera;
'skąd przychodził kto go znał tyle wszystkiego co z sobą miał
majster bieda' tak jakoś przywołałam cytat, bo' drogę bez końca
co przed nim szła...'; zamyślunkowy taki bardzo, ' znurzony drogą
wędrowiec..." aj no to życzę rozjaśnienia drogi, bez zielska z ostem;
płoniaście J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...