Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mijamy światy w mlecznych spiralach
wstrzymując oddech spijamy wodę
szukamy miejsca gdzie przestrzeń waży
gwiazd konstelacje iskrzące lodem

gołębiem płynę w pełnym scaleniu
mocniejsza światłość słabszą przyćmiewa
jedyną parą skrzydeł spadamy
za horyzontem wyschnięta ziemia

kruk pusty puchar do dzioba wznosi
spragniony wiosny ulew rzęsistych
nisko zawiesza na nieboskłonie
chmury w kolorach chusty kwiecistej

lotne umysły niezmiennie znaczą
fakty bezsporne w tym co przemija
nowe wpisuje trwaniem w wieczystość
każda godzina minuta chwila

Opublikowano

Pierwsza fajnie płynie - dzisięciozgłoskowiec nie taki znów łatwy
W drugiej od połowy gubi się rytm -
następuje przeniesienie akcentu co chwieje płynnością wiersza

"fakty bezsporne w tym co przemija" - lepiej mija
(wkradła się 11 głoska)

To tyle z technicznych uwag

Co do treści - hmm ...
Nie do końca ogarniam puentę
Więc na razie się nie wypowiem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





hmmmm... zatrzymał mnie i tak fajnie kołysze...

nie wiem czy czegoś mu brakuje?

wciąż czytam

:)

mrs
Myślę, że brakuje. Nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie mogło
być lepiej.
Dziękuję za czytanie, serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję za przeczytanie i uwagi. Zastanowię się nad nimi.
Coś nie mogę się doliczyć tych jedenastu. Może jutro.
Dziękuję, pozdrawiam
- baba

Ups, policzyłam w
Jakoś w tym miejscu źle przeczytałam
Zwracam honor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję ślicznie za przeczytanie i komentrz. Jeśli to cokolwiek rozjaśni, to:
gwiazdozbiór zimowy Gołąb i gwiazdozbiór wiosenny Kruk, te konstelacje gwiezdne
wzbudziły moje zainteresowanie i rozbudziły chęć napisania o nich tego wiersza.
W wierszu - te gwiazdozbiory występują w formie ptaków.
Tak, kruki - ptaki długo żyją, a biorąc pod uwagę ich zdolności pod względem używania
narzędzi, są bardzo inteligentne.
Dziękuję i serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję za przeczytanie i uwagi. Zastanowię się nad nimi.
Coś nie mogę się doliczyć tych jedenastu. Może jutro.
Dziękuję, pozdrawiam
- baba

Ups, policzyłam w
Jakoś w tym miejscu źle przeczytałam
Zwracam honor
Nic to, zawsze warto autorowi przyjrzeć się wierszowi jeszcze raz, dokładniej.
Dziękuję za poświęcony mi czas i uwagę,
serdeczności
- baba
Opublikowano

po tym komentarzu i wprowadzenie co rozjasniło mi umysł to wiersz ciekawy, tego nie wziąłem pod rozwagę, a więc gwiazdozbiorów i bujałem pomiedzy przestworzami , a ziemią. Jednak myslę, że dla zrozumienia wiersza powinnaś w tytule, czy gdziekolwiek jakoś to ująć Gdybyś np napisała /mijają światy w mlecznych spiralach/ to już by było prościej i zrozumialej, a tak? To jednak szarada, jak dla mnie, gdyz tytuł też nic nie mówi. No cóż.

ciepło pozdrawiam

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiesz bestyjko, teoretycznie, to masz rację, tylko,
że może niektórzy lubią wpierw pogłówkować, co by to mogło być.
W tytule biały Gołąb (jedna z ostatnich zimowych konstelacji, ustępuje wiosennej
- czarnemu Krukowi).
Peelka w tym wierszu identyfikuje się z Gołębiem - gwiazdą podwójną (o nierównej
jasności) jako on i ona.
Dobrej nocki
- baba
Opublikowano
lotne umysły niezmiennie znaczą
fakty bezsporne w tym co przemija
nowe wpisuje trwaniem w wieczystość
każda godzina minuta chwila


Ogrooomna nadzieja w to nowe, co ma przyjść,
zwycięstwo bieli nad czernią. Podbudowałaś mnie.
Super! Lubię takie zmyślenia.
Bardzo mi się podoba.
Ściskam serdecznie :)
Krysia
Opublikowano

ten tutuł co do treści to lekka przewrotność
tak mnie się wydaje, a szczególnie ten wers potwierdza:
mocniejsza światłość słabszą przyćmiewa;
pięknie napisałaś Babo; dziękuję :)płoniaście

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To wyjaśnienie brzmi jak osobny wiersz - poetycka astronomia. Bez objaśnień wiersz Twój, Babo, równie czarowny albo bardziej, bo wyobraźnia podpowiada osobno. Pozdrowienia :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jacku, nie mam odpowiednich podstaw do pisania i tego chyba mi brakuje.
Nie wiem na czym to polega - o czym piszesz. Spróbuję jeszcze w internecie postukać.
Ja tylko tak - na wyczucie, i pewnie moje ucho drewniane mnie zawodzi.
Wierzę, że trafnie oceniasz, jeśli możesz, to b. proszę; daj jeden przykład,
jak to rozebrać.
Dziękuję za obecność, czytanie i uwagi,
pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...