Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Za parawanem skryłam
swoje łzy i żale.
Nie wstydzę się wcale
tego co przeżyłam.

Kryję łzy w mrozie,
kto pozna płacz i lęk?
To pod wozem.
Co dobre to sen.

Popłynę z zimnym wiatrem
choćby na koniec świata,
byleby za dobrem
i bez cięgów bata.

Poprawiony

Za parawanem skryłam
swoje łzy,żale.
Nie wstydzę się
tego co przeżyłam.
Kryję łzy w mrozie
kto pozna płacz,lęk
pod wozem zostaje.
Co dobre to sen.
Popłynę z zimnym wiatrem
choćby na koniec świata,
byleby dobrze było
i bez cięgów losu.

Opublikowano

Dziękuje Bernadetto1 za konkretny komentarz !
Tak mi te rymy wlazły ...piernik wie skąd .Często łapie się na tym , ze napisałam cosik a tam rymy-i wtedy nie wiem ,czy pójść za rymem czy zmienić ?Postaram się go przefastrygować,a może go usunę?!
Pozdrawiam serdecznie!

Opublikowano

Pozwoliłam sobie troszkę poprzestawiać Twoje słowa,
mam nadzieję, że nie weźmiesz mi tego za złe:

"za parawanem skryłam
bezsilną żałość skargi
przed światem
w poduszce chowam strach

nie wstydzę się płaczu
ale we śnie łzy na mrozie
mogą zbudzić gradem
raz uśpiony lęk

polecę z północnym wiatrem
nawet pod wozem
byleby
woźnica złamał bat"

Wydaje mi się, że to oddaje sens tego - co chciałaś powiedzieć,
ale nie wiem na pewno.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @MityleneW tekście klisza goni kliszę. I nie jest to dobra wiadomość dla wiersza, gdyż stworzony z tych przewidywalnych klocków obraz intymności ma wartość jedynie sentymentalną. Skądinąd pod utworem znalazło się bardzo ładne zdjęcie. Jest w nim materiał na niebanalną metaforykę, jeśli udałoby się połączyć fotograficzną reprezentację z przekazem lirycznym.    Jeden obraz mnie zatrzymał.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Wiatr i szept - uruchamiają zazwyczaj mój czujnik grafomanii, ale tutaj go świadomie wyłączyłem, gdyż zazwyczaj 'szept' odsyła do znaczeń dużo łagodniejszych niż 'smaganie' - skoro napisałaś inaczej, znaczy - coś się dzieje. W tej metaforze szept ma moc, siłę uderzenia, wysoką temperaturę, którą przekazuje dalej, poprzez ruch powietrza oraz czysty przepływ energii. Zasadniczo tu znalazł się prawdziwy środek ciężkości tekstu, który najlepiej koreluje z treścią przekazaną za pomocą ilustrującego utwór obrazu.   AH
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - zgadza się  - wystarczą proste słowa - dziękuję za czytanie -v                                                                                             Pzdr.serdecznie. @aff - @Berenika97 - @Poet Ka - uśmiechem wam dziękuję -  Witam - miło mi że tak twierdzisz - dziękuję -                                                                                     Pzdr.pogodnie. Witaj - dziękuję za ten piękny obraz -                                                                     Pzdr.zadowoleniem.
    • @APM Moim zdaniem ten utwór niepotrzebnie uderza w emocjonalny dzwonek. Czysta obserwacja natury sama w sobie dostarcza wysokogatunkowego paliwa, nie trzeba już podsycać wrażeń odbiorcy. Wiatr, cisza to słowa - pułapki; lepiej omijać z daleka, a zwłaszcza nie zestawiać ich razem, aby do wiersza nie zakradła się banalność. Nadużywane generalnie, przestają być poetycko nośne.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To jest mocna kanwa. Resztą poddaj surowemu audytowi.   AH
    • Ktoś przede mną liczy drobne.   Za mną ktoś patrzy na zegarek.  I jeszcze ktoś  poprawia koszyk,  jakby ustawienie rzeczy, miało ostateczne znaczenie.   Wszyscy jesteśmy w kolejce, po coś więcej niż chleb i mleko.   Ale nie mówimy tego głośno.   Bo może właśnie to milczenie, trzyma nas jeszcze w całości.
    • Już prawie widać   Zieleń w niebieskości, wiatru drganiem, ciszą. Wysoko, w kołysce z patyczków, rodzi się życie. Schowane przed okiem, ale nie przed sercem. Tańczę na klawiaturze, w puchu i w dziobie radośnie się chowam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...