Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Klucz otwarcia

Fiedia
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Fiedia

Fiedia

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziwne uczucie świat jeszcze nieznany,
widziałem obraz przede mną zatajany
To co widzę teraz prawdą się staje,
jednak zupełnie innego uczucia doznaje.
Ciężki charakter włada moim duchem,
inna prawda widziana obrazu ruchem.
Chciałem to oglądać a teraz myślę,
badam obrazy stworzone w umyśle.
Trudna jest prawda a życie ucieka,
jest jedno tylko i płynie jak rzeka.
Chwile stracone już nie powrócą
błędy młodości czasu nie zwrócą.
Jedna droga ku światłości uczucie,
chcę poczuć cię Boże twoje ukłucie
Czasu nie zmienię tego nie naprawie,
światłość i wiedzę po sobie zostawię.
Chciałbym potrzebuje twojej pomocy,
chcę się uwolnić z siedliska przemocy.
Obudzić się w końcu poczuć życie,
Oblany łaską pływać w zachwycie.
Być w każdej chwili obecny szczęśliwy,
na miłość otwarty na świat wrażliwy.
Klucza otwarcia szukam go Boże
źródło miłości nim w sercu otworze.
Będę bez końca czerpał z jego mocy,
Będę rycerzem światła w świecie nocy.
Oświetlę drogę ku Twoje wolności.
I cieszył się będę obrazami teraźniejszości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      to nie haiku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poet Ka Jakby autorka mówiła: Wiem, że idę w stronę haiku, ale nie chcę się zamknąć w tej formie.  Jakby lekki bunt wobec formy, ale pachnie haiku :)
    • Proszalny
      Miejsce poza czasem (drabble)

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Czas w parku mierzony jest powolnym pulsem fontanny. Wejścia strzeże brama z dawnej Świątyni Przebudzonych, na której widnieje napis: „Nie lękaj się przegranej”. Drugie przykazanie głosiło, że proste drogi prowadzą do zwycięstwa. Wtajemniczenie trzecie znają tylko przebudzeni.   Wokół fontanny, niczym na tarczy zegara, stoją ławki. Sekundy zmieniają się w godziny. Rozmowy nie są tu mile widziane. Park przypomina bibliotekę, lecz zamiast słów gromadzi ciszę.   Nieopodal szachiści celebrują ruchy. Pomiędzy „szach” a „mat” zapadam w drzemkę. Kiedy się budzę, odkrywam miejsce poza czasem. Myśli, jak rzeki, przestają płynąć. Trzecie wtajemniczenie: nie jesteś figurą – pionkiem na szachownicy.    Droga staje się prosta: e4.  
    • Alicja_Wysocka
      z materii słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Leszczym Myślę, że coś w tym jest. Kiedy tworzysz, stajesz się odpowiedzialny za swój mały świat - nadajesz mu kształt, sens, istnienie. Może dlatego pojawia się to porównanie do „boga w miniaturze” — nie z pychy, tylko z samego aktu tworzenia. Dziękuję za ten trop :)  Serdeczki.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Powinna być jak gwóźdź, bo zazwyczaj puentę się pamięta.   Pozdrawiam serdecznie :)
    • Andrzej P. Zajączkowski
      H. P. Lovecraft - VII. Wzgórze Zamana (VII. Zaman's Hill)

      Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano

      Wielkie wzgórze nad starym miasteczkiem wisiało Z urwiskiem, gdzie kończyła się główna ulica; Lesiste, zielone, mrocznie w dół spoglądało  Na zakręt szosy, gdzie stała stara dzwonnica.   Od dwustu z górą lat słyszano doniesienia O tym, co się na tych bezludnych stokach dzieje - Dziwnie okaleczonych ptakach czy jeleniach I chłopcach, których krewni stracili nadzieję.   Pewnego dnia listonosz nie znalazł miasteczka, Nikt więcej nie widział domów ani ludności; Ciekawskich z Aylesbury przybyła wycieczka - Listonoszowi rzekli, że bez wątpliwości Oszalał mówiąc, że zobaczył poprzez chaszcze Wzgórza żarłoczne oczy i rozwartą paszczę.   I Howard (Fungi from Yuggoth, sonet VII): The great hill hung close over the old town, A precipice against the main street’s end; Green, tall, and wooded, looking darkly down Upon the steeple at the highway bend.   Two hundred years the whispers had been heard About what happened on the man-shunned slope— Tales of an oddly mangled deer or bird, Or of lost boys whose kin had ceased to hope.   One day the mail-man found no village there, Nor were its folk or houses seen again; People came out from Aylesbury to stare— Yet they all told the mail-man it was plain That he was mad for saying he had spied The great hill’s gluttonous eyes, and jaws stretched wide.
    • Poet Ka
      to nie haiku

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny czego nie zrozumiałeś? @Proszalny chciałam być czytelna @Proszalny dobranoc 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...