Manufaktura

[basia gowska]

Wielce wątpliwa to podnieta
Patrzeć jak tworzy wiersz poeta.
Jak chudą pupę wśród poduch mości
(bo bywa, że wcześniej ze trzy dni pości)
Jak na suficie plam weny szuka
(bo tropić stopy to wyższa sztuka)
I jak obgryza ołówek z gumki
Zmarszczywszy brwi swe we dwa frasunki.
Czasami wernyhorzyć pragnie
Fałduje wtedy pled-miś paradnie
I bezdennością swego spojrzenia
Omiata bałagan, mnie i resztę stworzenia.
W końcu wylega z betów grajdoła
I opromienion "Skończyłem!" woła.
(I wtedy Go kocham najbardziej)

[Tomasz_Apanasiuk]

Świetnie to ujęłaś:)
Zależy jeszcze, kto czym pisze, bo ja akurat gęsim piórem które maczam w stojącym obok kałamarzu. Uwielbiam to i lubię te uczucie podniecenia gdy się jest w trakcie tworzenia. Nie po skończonym wierszu, ale sam akt jest najpiękniejszy.
Czasami człowiek się wścieka, że coś tam się nie udaje, kreśli, pisze znowu itd... i to jest w tym najlepsze. Nie chodzi też o to, by ktoś się Twym wierszem zachwycał, ale by dał wskazówki jak doskonalić warsztat i najlepiej gdy krytyk jest w tym naprawdę dobry.
Myślę też, że poeta sam sobie jest najlepszym krytykiem. Piszesz coś, zachwycasz się, a po miesiącu myślisz, że chyba coś trzeba poprawić:) I tak to działa.
Pozdrawiam cieplutko