jego powrót

[Iwan Rewieniew]

powraca

w jego oczach pył drzazgi skrucha
i obrazy:
kamienice i latarnie jątrzących się dzielnic
mijane w drodze drzewa w ruchu perspektyw
mury pogardy i strzeliste wieże samopotępienia
przed nosem płatki śniegu w pląsie
skostniałe czerwone dłonie
i noce czarniejsze niż śmierć
to jest świadome i za długie o wieczność
robi krok - z kieszeni sypią się wiersze
robi drugi - nie potyka się nie wstaje

jej usta wyczekują
jej dłonie milczą promieniują przyzwalają

jej lęk jeszcze potrwa rany uronią trochę łez
ostatnie dwa kroki powrotu muszą trwać długo

na moście przerzuconym ponad pomimo nareszcie
jej zapach
jego zapach

tańczą we mgle

-------------------------------------------------------
w ogrodzie pająk tka słoneczne nici kwiaty chłodne i barwne
pachnie barszcz

[katarzyna_tarnowska]

powraca

w oczach pył skrucha

kamienice i latarnie jątrzących się dzielnic
drzewa w ruchu perspektyw
mury pogardy
i strzeliste wieże samopotępienia
przed nosem
skostniałe czerwone dłonie
noce czarniejsze niż
śmierć
za długie o wieczność

robi krok - z kieszeni sypią się wiersze

jej usta wyczekują
dłonie milczą przyzwalając

lęki uronią trochę łez

ostatnie dwa kroki powrotu trwaja i trwaja

na moście
ponad pomimo nareszcie
zapach

tańczą we mgle


w ogrodzie pająk tka słoneczne nici
pachnie barszcz

[Iwan Rewieniew]

Zabawne, jak różne mamy uszy, Pani Kasiu :). To, co widzę nijak mi się nie klei, jeśli chodzi o rytmikę, a jednak Tobie to właśnie taka wersja odpowiadała...

[nAzGuL22]

Yyyyyy, w tym wierszu nie ma rytmiki żadnej. W obydwu wersjach jakie widzę. Myli Pan pojęcia :)

[Iwan Rewieniew]

Różnica między nami najwyraźniej językowa, bo ja nawet w prozie widzę pewien rytm, a wyznaczają go długości zdań i poszczególnych słów, akcenty i takie różne fiziołki :). I tak to zwykłem sobie dla siebie nazywać... Proponuje Pan inne słowo :)?

[nAzGuL22]

Wiersz nierytmiczny :D A tak poważnie, rytmikę znajdujesz tylko w poezji rymowanej, w wierszach białych raczej się jej nie spotyka.

[katarzyna_tarnowska]

wiersz biały to jest wiersz bez>rymowy wiersze białe i wolne pozwalają na szerszą interpretację, dają odbiorcy możliwość postawienia kropki w dowolnym momencie, zrobienia pauzy tam, gdzie pasuje odbiorcy, a autor wiersza ma nieograniczone pole manewru.

Wiersz wolny
Jest to wiersz nieregularny o swobodnej budowie rytmicznej. Nie obowiązują w nim żadne schematy; długość wersów jest zróżnicowana, brak stałej liczby sylab, stóp, zestrojów akcentowych. Najważniejsze jest w nim znaczenie słów. Poeta sam decyduje o podziale utworu na strofy i wersy. Bardzo często nie występują w nim żadne znaki interpunkcyjne, co utrudnia interpretację, język zbliżony jest do języka prozy. Wiersz taki jest typowy dla poezji współczesnej, bardzo często stosowali go poeci awangardy: J. Przyboś, T. Różewicz, M. Białoszewski, choć pojawia się już w poezji Norwida. Odmiany wiersza wolnego to np. wiersz emocyjny - wiersz nienumeryczny, składniowy, gdzie podział wypowiedzi na wersy jest uzależniony od ekspresyjnej intonacji języka mówionego.
Rytm jest czynnikiem organizującym następstwo dźwięku w czasie.
Rytm w wierszu decyduje o jego wewnętrznej spójności. Dynamika w
muzyce oznacza natężenie dźwięku, jego kulminacje, rozładowanie
lub nastrój oczekiwania. Podobnie jest w poezji np. W mało już
znanych, a wciąż pięknych wierszach Hanny Januszewskiej „O
hulającej stodole", „Niedaleko od Kulika", „Tańcowały dwa Michały"
- centralnym motywem konstrukcyjnym wierszy, jest żywiołowy
taniec, któremu towarzyszy pełna dynamiki gra na różnych
instrumentach.

rytm (
tak w woli przypomnienie :))