Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ikar z obrazu Bruegel'a

chinure
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

chinure

chinure

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Patrzy na horyzont owinięty mgłą,
wiatr przeszywa ciało
igłą niepewności.
Lodowata tafla wlewa się do gardła,
dusi swą powierzchnią.

Odchodzi, odchodzi...

Dłonie pełne gwiazd
zmoczone w drodze mlecznej
umywają się od rzeczywistości.

Odcina się od codziennej inercji,
niekompetencji ludzi
o znajomych twarzach,
o obcych duszach.

Dno nie-bycia go pochłania,
morderczo szarpie za palce.

Szum fal wybija melodię
na martwym
ucha
bębenku.

katarzyna_tarnowska

katarzyna_tarnowska

Opublikowano
Opublikowano

Patrzę jak
Lodowata tafla wlewa się do gardła,
dusi swą powierzchnią.

Dłonie
zmoczone w drodze mlecznej
umywają się od rzeczywistości.

Dno nie-bycia go pochłania,
morderczo szarpie za palce.

Szum fal wybija melodię
na martwym
ucha
bębenku.

zrobiłabym
jw. ale brakuje mi w tym podstawowej rzeczy odnośnika do podmiotu lirycznego nie wiadomo co i dlaczego

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • viola arvensis
      klucz

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @andrew urocze słowa- dziękuje za nie. serdeczności :)
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 62. Maski i duchy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment to niezwykle poruszające studium wojennej traumy i  męskiego bólu.    Fenicjanka oferuje chwilowe zapomnienie. Jest chłodna, obiektywna i pozbawiona złudzeń. Aby przetrwać ciągłe obcowanie z cudzym bólem i brutalnością -  musi pozostać emocjonalnie odcięta. Jej ciało jest obecne, ale jej wnętrze pozostaje niedostępne.   Pierwsza strofa jest genialna - „Pachniał żelazem, nie miłością” - mężczyźni przychodzą do Fenicjanki po bliskość, szukając ciepła, ale ich umysły są uwięzione w przeszłości, wśród poległych towarzyszy lub ofiar.   Tylko w stanie odurzenia i snu zrzucają maski twardych, niewzruszonych żołnierzy. Paradoksalnie, dopiero we śnie - kiedy mówią do tych, „co już ich nie słyszą” - są prawdziwi. Wino ma „pamiętać za nich”, bo ciężar ich własnych wspomnień jest zbyt przygniatający.   To świetny tekst o tym, jak wojna niszczy ludzi od środka, uniemożliwiając im nawiązanie prawdziwej, ludzkiej relacji tu i teraz. Zarówno żołnierz , jak i Fenicjanka są w gruncie rzeczy samotni.     Nie szukali ciała, lecz przystani, w której duchy tracą głos.  
    • Jacek_Suchowicz
      podrapany wiatr

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota @Alicja_Wysocka   wkrótce też lipę porzucił i pognał uwodzić morwę lecz ta go rozszyfrowała i zaraz dostał w mordę   krążył po sadach i polach uwodząc drzewne kobiety a ja go dobrze rozumiem był to pędziwiatr - niestety :))
    • andrew
      klucz

      Przez andrew · Opublikowano

      @viola arvensis ... sen  czasami  nim bywamy  ale  nie jesteśmy  cisza  dobra cisza  jest jak piękna  żyzna łąka  na której  wyrastają nie tylko  marzenia    budzi się  to co urodziło się  w myślach  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia w słońcu 
    • wiedźma
      Twarze w maskach

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dokładnie. Te przyrośnięte bolą najbardziej przy odrywaniu. Wiem. Sprawdzałam. Pzdr też.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...