Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wpatrywać się w pustkę godzinami,
by wyłapać jedną myśl – Nieskończoność.
Niedoceniana i zapomniana, a najbardziej
logiczna z chaosu będącego w jej zbiorze.
Ja – będąc jednocześnie tu i tam – Jestem.
I nie jestem nigdzie i widzę wszystko,
bo wiem, co skrywa się za niedostrzegalnym.

Zapewne zastanawiasz się teraz tak samo
czy zbieg okoliczności może się wydarzyć?

Nic nie chce mi odpowiedzieć i coś też milczy.
Nie ma przecież odpowiedzi, bo nie ma pytań,
które można zadać w taką ciszę i ciemność.

Kiedyś głośno wskazywano na mnie jako na
Teraźniejszość, wahającą się ciągle w czasie.

Czyżby wychylenia zależały od nas?

W przeszłości tonę, nie mogę dostać brzegu;
upłynnił się zzieleniałym od wściekłości kamieniem.

Biegnę bez gruntu i oddycham bez-powietrzem,
tylko Nikt za mną idzie, bo tej drogi nie było.

A jeśli naszkicuję mapy? Jeśli nazwę nic - czymś?
Stworzę nowy język, nauczę go moich poddanych
i nie pokaże im innych dróg prócz moich…

Pójdą za mną!
A jeśli nie pójdą...?

Muszę jeszcze wymyślić system kar! Granice, bariery,
nakazy, zakazy i koniecznie pozbyć się muszę takich jak ja!

Tyle pracy, by zagłuszyć samotność.

Opublikowano

Wejdź na: Agamemnon blog
Zapoznaj się z filozoficzną poezją Barbary Marek. Jest tam około 16 jej utworów.
Cytuję jeden z nich:


Repetytorium albo wstęp do medytacji

(znów świeży śnieg otulił wielką ciszę...)


Pochwalone niech będą zachwyt i zdumienie
przywileje niewinności.

Pochwalona - miłość
bodaj była początkiem, nie celem.

Pochwalona niech będzie mądrość
świadoma związków wynikania,
zdolna wydostać się poza nie.

Pochwalona - twórczość
każdego kształtu i rodzaju
bosko ludzka proporcja.

Pochwalona niech będzie wszelka podróż
pokorna pielgrzymka do źródeł.

Pochwalona - zagadkowość
tego, co w nas, od nas samych większe.


autor: Barbara Marek

Dużo napisałaś utworów? Gdzie je można znaleźć?

Pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jak szepty na wietrze, Krople spadające Wraz z deszczem, Nocne słowa  Szeptane do ucha, Każdy pragnie  Czegoś jeszcze, Zakochani pożądają przedłużenia swoich  Wspólnych chwil, Chorzy pragną  Nagłego uzdrowienia, Umierający oczekują Końca cierpienia, Impulsywni możliwości Cofnięcia okazanych  Gniewu i złości, Osamotnieni szukają Dłuższego towarzystwa, Jak motyle szepty, Każdy człowiek W przestrzeń je wysyła,    Jeszcze trochę, Jeszcze dziś, Jeszcze jutro, Jeszcze jeszcze, Aż zajdzie słońce  I wstanie nowy świt, By każdy ból  W końcu znikł,   Pod wpływem cierpienia Jedni się kurczą, Drudzy wzrastają, Ale i tak na końcu dróg  Wszyscy się spotkają, Rozstania są  Całkowicie nieuniknione, Niektóre przez los Zupełnie zamierzone, Nie są przyjemnością  Ale jedynie  Bolesną koniecznością, Żal za tym co było, Co być mogło, A wszystko źle poszło, Dobre złego początki Aż z relacji Pozostaną szczątki,   Jednak drogi czytelniku, W tym wierszu  Nie ma smutku, Nie zrozum mnie źle, Po prostu czasem  Nie wychodzi  W życiu dobrze, Nie wszystko od nas Jest zależne, Jednak warto  Lekcje wyciągać, Analizować i rozumieć, Ze smutkiem pogodzić  Trzeba się umieć 10.08.2026
    • Jestem dobry- bardzo dobry - d… bry… - aż tak!  
    • Czy jeszcze słyszysz moje modlitwy tyle połączeń odbierasz co dzień a może telefon jest już popsuty  więc napiszę do Ciebie e-mail   Szanowny Wszechmogący Boże zgubiłem coś dla mnie ważnego wiem że wiesz z jaką prośbą piszę wiesz też dlaczego i co to takiego   przepraszam też że tego nie widzę za dużo myślę za mało czuję mimo że czasami nosiłem to w sobie to wciąż bez tego się gubię   proszę rozpatrz moją cichą prośbę z wyrazami najgłębszego szacunku poeta co gubi się nawet we śnie na drodze jutrzejszego grzechu
    • życie  kocha nas nad życie    ale jest to miłość  która  nie czeka  nie zaleca się  chociaż kokietuje   to MY  MY sami  musimy wziąć  je w posiadanie    tyle ile trzeba    takie all inclusive    8.2026 andrew   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...