Wzgórze nad dolinami

[Kari Wielkopolska]

Jest takie wzgórze nad dolinami,
gdzie człowiek chciałby pozostać czasami,
pozostać na chwilkę, na czasu kwant mały,
usiąść, odpocząć, otrzepać sandały.

Jest takie wzgórze nad dolinami
schowane, ciche, zakryte przed nami,
aby tam dotrzeć musisz biec stale
w deszcze, w spiekocie, wichrze i szkwale.

Wędrować po nim w kropelkach rosy,
młody, szczęśliwy, błogi i bosy.
Przechadzać się po nim, jak po dywanie,
który na wiosnę zielony się stanie.
Przechadzać się po nim w samo południe,
podziwiać słońce, jak świeci cudnie.

Jest takie wzgórze nad dolinami,
gdzie człowiek chciałby się schronić czasam,
schronić przed wiatrem, burzą, przed czasem,
ale nie znajdziesz go gdzieś za lasem.

Znajdziesz je w sobie, gdy dobrze poszukasz
do drzwi właściwych w swym wnętrzu zapukasz.
Gdy tam już dotrzesz, zostaniesz na dłużej,
a kiedy zechcesz,wejdziesz na wzgórze.

(Kari)