Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

* * * (wtargnęłam w ciebie...)

Anna Czyrska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna Czyrska

Anna Czyrska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

wtargnęłam w ciebie, chciałam wbudować mur.
nasze lepkie pocałunki wzbudzały pożądanie.
w mojej przeponie rosły kawałki powietrza,
śpiewałeś mi na dobranoc,ułożyłeś do snu.
moje paznokcie krwawiły,
nie czułam gdy wypijałeś ze mnie krew,
krew-odwieczna bogini ukryta w cieple majestatu.
wtargnęłam do twego świata,podałeś mi łyk
czerwonego wina-na chusteczce znaleziono ślady.

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano

podoba mi się tylko fragment "w mojej przeponie rosły kawałki powietrza",kojarzy mi się z kawałkami lodu na ginącej planecie...nie wiem,czy takie było zamierzenie,ale kawałki robią na mnie wrażenie umierania.
reszta się nie podoba :(
pzdr. serdecznie
O.K.

  • 7 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Arsis
      Przyjemna przedwiośnia

      Przez Arsis · Opublikowano

      @violetta    
    • Whisper of loves rain
      po prostu dom

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      To wiersz o domu, który nie ma adresu. O miejscu, gdzie można oddychać spokojnie, być blisko bez zmęczenia i pozwolić sobie na słabość. O przestrzeni, która staje się bezpieczna dopiero wtedy, gdy wolno w niej płakać — bez lęku, że ktoś odejdzie.
    • bazyl_prost
      Coś

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @APM wiara przekazuje że raczej coś jest niż nie ma
    • Whisper of loves rain
      Ostatni Wers

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Na strychu, gdzie kurz tańczył z sennym cieniem, Odnaleźliśmy księgę, co pachniała jesiennie. Miała strony z pergaminu, w twardej, czarnej oprawie, Zapisane pismem dziwnym, niczym znaki na trawie.   Nikt z nas dotąd nie widział podobnego pisania, Ani w starych inkunabułach, ani w szkolnych czytaniach. Pełne było symboli, kropek, kresek, zakrętasów, Które niosły opowieść z pradawnych już czasów.   Siedzieliśmy wokół stołu, lampa rzucała blaski, Próbując rozszyfrować te hieroglifów maski. Szło nam opornie, lecz z każdą nową stroną, Czułem, że tajemnica zostanie tu zgłębioną.   Ostatnia strona była pusta, z wyjątkiem linijki: "Gdy zrozumiesz słowo, poznasz wszystkie wyniki." Myśleliśmy, że to zagadka, jakiś szyfr skomplikowany, Lecz to był instruktaż, precyzyjnie napisany.   Lecz to nie była książka o magii czy skarbach, Ani o dawnych królach, ani o bitew żeglarzach. To był spis treści nas, opis naszych dni, Przeszłość, teraźniejszość i sny.   A słowo kluczowe, co tak długo szukaliśmy, Było w tytule: "Życie", którym oddychaliśmy. Księga była lustrem. Zamiast liter, lśniła pustka. Odkryliśmy, że wiersz ten piszemy my, usta w usta.
    • Radosław
      Reklama

      Przez Radosław · Opublikowano

      Jeden z poczytnych portali:  informacja o nalotach  na obiekty cywilne w Ukrainie. Tuż obok - reklama firanek .   A gdyby tak promocję  artykułów służących  do wystroju wnętrz umieścić w sąsiedztwie  plotek o romansie celebrytów  z telewizji śniadaniowej?   Fakt, że na zgliszczach.  Fakt, że pod obstrzałem.    Ale oni przynajmniej się urządzają.          

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...