Serce

[paweł stasiak]

Z miłości wyprute, lecz w jej ogniste
Kajdany zakute jak kryształ przejrzyste.
Dla miłości zrodzone, lecz staje się kaleką,
Umiera przez miłość nieludzką i ślepą.
Dla miłości wzniesione, przez miłość zrujnowane.
Przez miłość skaleczone, jej słowami
Co ranią je jak dźganie ostrymi nożami.
Dla miłości oddane, przez miłość zdziczałe.
W samotności swej w środku - zapomniane.
Z miłości w noc wyje do gwiazd lśniących wielce
Spragnione, że poznasz miłość co rozrywa to serce.
Lecz wciąż w chmury wzniesione dyktuje mi te słowa
Prawdziwe w nim jak na kamieniu wyryte
Niemo Ci krzyczę: Kocham Cie nad życie