Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na polu niedomówień
zostali
czerwony ona biała

i nie flaga
na maszcie
lecz sami dawali znaki
na swoje pochodzenie

dla nich liście spadały
łapiąc się za ręce
na obrazach

zdążyli ubrudzić myśli
roztopionym serem
i jagodzianką

za tydzień
wrócą do do siebie
osobno

dajcie im spokój

Opublikowano

Wzruszające...żebracy-samotnicy? Swoją drogą trochę mi żal, że "wrócą do siebie osobno", ale nie można wchodzić "z butami" w czyjeś życie.
Piękny liryk...jest czym karmić duszę...u Ciebie.
:)))
Cieplutko pozdrawiam
-Krystyna.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Czasami należy dać spokój, nie wszyscy są tak delikatni, niestety.

-"niedomówień" Kovalu, ale to taki pryszcz na marginesie.

Podziwiam Twoją wrażliwość.

Pozdrówki :)
kasia.
Podziw to chyba pozytywne uczucie. Dziękuję skoro tak:)
pozdrawiam serdecznie:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Smacznego:) tylko czy oni tak ze strachu czy z wyboru....
pozdrawiam serdecznie:)

Dziękuję.
A czy ze strachu, czy z wyboru, to bez podpatrzenia nie da się stwierdzić...
Cieplutkie pozdrowionka na wekend.
Opublikowano

tatararatata a coś mi tam jeszcze pobrzmiewa ;) ;p
"zdążyli ubrudzić myśli
roztopionym serem
i jagodzianką

za tydzień
wrócą do do siebie
osobno

dajcie im spokój"
Bardzo mi się całość spodobała, ale ten kawałek najbardziej.
Piękna pointa( zresztą bardzo lubie twoje pointy :) )
Bardzo tu u ciebie zawsze lirycznie :) dlatego lubię zaglądć :)
Serdecznie pozdrawiam... :)

Opublikowano

z mojego punktu widzenia:
albo:
"za tydzień
wrócą do
do siebie osobno", albo bez jednego "do".

Jeśli zamierzenie, ma to sens jakiś ukryty:
wycofuję się, choć nie rozumiem.
Coraz więcej piszesz wierszy - w moim
odczuciu - dobrych.
Serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...