Boleję

[Tomasz Witkowski]

Będę zapewne za słowa swoje wyklęty
A imię moje głęboko w ziemi zakopią
Jak wielu większych ode mnie ludzi talenty
Opluwszy jadem, ku przestrodze innych skropią

By zgniły – zwać je będą utopią


I usta me namaszczą swą wielką mądrością
Bo słowem najczystszym chorobliwie się brzydzą
Jak grzechem człowieczym, jak prawdy mej nagością
Nie popłynę w tym nurcie, imię me wyszydzą

Bom nikim – i takim wciąż mnie widzą


I mdli mnie, gdy głowy pochylają nad rzeczą
A słuszność sprawy wielką malują debatą
Jak ogniem palone troskliwą swoją pieczą
Opatrzą ludzkie słowo pewną sądu kratą

Na wieki – okryją mroku szatą


Boleję, że to w moim kraju ukochanym,
W którym słuszność pióra rzadko bywa uznana
Równie boleśnie przez wojny wielkie targanym
Co przez wyroki z ust wszechmogących kapłana

Bo prawdę – słuszniej pchnąć na kolana

[Tomasz_Biela]

zbyt dużo mówisz
niepotrzebnie rozwlekasz

wytłuszczę to co mógłbyś śmiało wywalić i spróbować z tym co zostało się zmierzyć /


Będę zapewne za słowa swoje wyklęty
A imię moje głęboko w ziemi zakopią
Jak wielu większych ode mnie ludzi talenty
Opluwszy jadem,ku przestrodze innych skropią

By zgniły – zwać je będą utopią


I usta me namaszczą swą wielką mądrością
Bo słowem najczystszym chorobliwie się brzydzą
Jak grzechem człowieczym, jak prawdy mej nagością
Nie popłynę w tym nurcie, imię me wyszydzą

Bom nikim – i takim wciąż mnie widzą


I mdli mnie, gdy głowy pochylają nad rzeczą
A słuszność sprawy wielką malują debatą
Jak ogniem palone troskliwą swoją pieczą
Opatrzą ludzkie słowo pewną sądu kratą[/]

Na wieki – okryją mroku szatą


Boleję, że to w moim kraju ukochanym,
W którym słuszność pióra rzadko bywa uznana
Równie boleśnie przez wojny targanie się
Co przez wyroki z ust wszechmogących kapłana

słuszniej pchnąć na kolana

tyle ode mnie /

zrobisz co będziesz chciał /

uszanowanie /