-
Ostatnio w Warsztacie
-
hollow man 2 375
mój głos nie jest już głosem
staje się szczeliną
z której wypadają głoskisłowa jakby wyssało z nich powietrze
wracają głuchym podmuchempo nim próżnią
światy się nie zamykają
one zarastają błonąto nie zapadanie
to smakowanie pustkiotchłań wzywa po imionach
lecz to nie imiona tylko pnącza
po nich porusza się śmierć
niezgrabnie liście strąca0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 40 odpowiedzi
- 1 128 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 577 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 544 wyświetleń
-
- 26 odpowiedzi
- 447 wyświetleń
-
- 26 odpowiedzi
- 458 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Poet Ka · Opublikowano
@Migrena Wiersz operuje językiem mechaniki, by opisać stan po przekroczeniu granic intymności. Ściany ustępują wolniej, niż powinny, mechanizm trzeszczy, a nakładające się na siebie przestrzenie tworzą niebezpieczną szczelinę. W efekcie powstaje pusty, ciężki stan – pustość, w której nie ma już czego zamykać. Peel będący zarazem jednym z bohaterów lirycznych jawi się jako obserwator i chwilowy uczestnik (choć w pewnym momencie dzieje się wszystko już poza nimi, zamieniając w sam ruch). Drugi byt jest z kolei przedstawiony jako element zgrzytliwy i nieelastyczny – przypomina zepsuty mechanizm, z którego zniknęła pierwotna intencja, ustępując miejsca bezwzględnemu ciśnieniu. Stan ten prowadzi do ciekawego wniosku – braku możliwości otwarcia czegokolwiek. Po co otwierać, skoro tam nic nie ma, a byt jest nieelastyczny i szczelina jeszcze i tak nie zamknięta? FE NO ME NAL NE! -
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
Bo nic tak nie myli jak zmysły. Poezja muśnięta prowokacją :) pozdrawiam. -
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
@Berenika97 ... odbiera spokój i ciszę ... i próbuje dobrać się do duszy. -
Przez hollow man · Opublikowano
mój głos nie jest już głosem staje się szczeliną z której wypadają głoski słowa jakby wyssało z nich powietrze wracają głuchym podmuchem po nim próżnią światy się nie zamykają one zarastają błoną to nie zapadanie to smakowanie pustki otchłań wzywa po imionach lecz to nie imiona tylko pnącza po nich porusza się śmierć niezgrabnie liście strąca -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Migrena Czytam Twój wiersz i czuję ten nacisk, o którym piszesz ale przyszła mi jedna myśl, cicha, nie na przekór może to miejsce w którym „nic nie powinno być” jest właśnie tym miejscem, które długo było puste i kiedy coś wreszcie do niego trafia, ciało nie rozpoznaje tego od razu jako obecności tylko jako ciśnienie jakby coś wracało tam gdzie wcześniej nie miało prawa istnieć. Dla mnie to nie brzmi jak nadmiar tylko jak bardzo precyzyjne trafienie tak dokładne, że aż trudno je pomieścić od razu. :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się