Czarna wstęga

[Waclaw Fibrol]

Dyliżansem czarnym jadę
czarną drogą, wstęgą czarną
po raz któryś własnym śladem
on przede mną i on za mną
dama wiedzie zaprzęg wilczy
cała w bieli – w ręku kosa
gdy ja mówię, ona milczy
i przygląda się z ukosa
świat się cieszy ze spraw wielu
a ja jadę po tej wstędze
myśl bez światła, jak w tunelu
czarną wstęgę widzę wszędzie
gdzie popatrzę wstęga czarna
poza wstęgą światło słońca
egzystencjo moja marna
co się kręcisz tak bez końca
tak się kręcisz, tak i wijesz
to nade mną, to znów u mnie
że już nie wiem, czy ja żyję
czy żeś wtęgą na mej trumnie
choć podobnym do człowieka
i oddycham, jem i piję
cierpień we mnie taka rzeka
że sam nie wiem po co żyję
nicość za mną i przede mną
lecz nadziei tej się imam
że się zerwie czarna wstęga
a dyliżans się zatrzyma…

Na przystanku życiem zwanym
wśród nadziei łąk zielonych
dojdzie do mnie ktoś mi znany
i uściśnie moje dłonie…

Ach! doktorku mój kochany
daj mi prozak, albo dwa
a dyliżans białej damy
niech beze mnie dalej gna

[ignezja]

podoba mi się określenie "cierpień rzeka"
w ogóle bardzo lubię liryki o takiej tematyce :)