Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Co jest w życiu ważne
Czy pieniądze
Ciche żądze
Czy tez brzuch pełny straw
Czy być może sala pełna braw

Szczęście ważne jest tez przecie
Wszyscy o tym dobrze wiecie
Sława
Chwała
I bogactwo
Zycie, zdrowie i zabawa
Mleko, miód i czarna kawa

Czy ja wiem
Czy to ważne
Czy to szczęście jest
Tez pytanie...

Kto odpowie na pytanie
Wielkie zadanie
Zadawanie pytań ważne jest
Pytasz wiec jesteś
Pytać przestaniesz
Cos nie tak...

Pytajmy się o to i owo
Bedzie nam wesoło
Bedzie kolorowo
Pytajmy jednakże
Z umiarem
A jakże...

Kto lubi głowy ból
Czy żebrak
Czy król
Co jest ważne tak szczerze
Tak w dobrej mierze

Powiem jedno
Umysł otwarty
Nadzieja i wiara
Miłość ma także swoje karty

Szukajmy...
Pukajmy...
Prośmy...
A ważne się okaże
W ważności chwili
W Wieczności moi mili

2000

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Najprostsza filozofia własna...a więc jaki masz problem z pytaniami? Czy po prostu czepiasz się i nie wiesz czego?

to ty masz problem i nie przyjmujesz tego ze to co napisałeś jest filozofia
to ty go odsyłałeś do prozy choć tu ma filozofie
wiec ni wiem skąd to oburzenie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Najprostsza filozofia własna...a więc jaki masz problem z pytaniami? Czy po prostu czepiasz się i nie wiesz czego?

to ty masz problem i nie przyjmujesz tego ze to co napisałeś jest filozofia
to ty go odsyłałeś do prozy choć tu ma filozofie
wiec ni wiem skąd to oburzenie


Tak, poezja jest rodzajem filozofii
Pytania nie były skierowane do ciebie; czy jesteś adwokatem Solampange?
Jeśli wrócisz do powyższych komentarzy, a wierzę, że jesteś spostrzegawczy, to zauważysz nutkę sarkazmu w komentarzu Solampange:

„Zadawanie pytań jest najprostsza filozofia własną.”

Chciałbym po prostu wiedzieć, co ta osoba miała na myśli używając takiego stwierdzenia. Poezja, jako filozofia, nie wyklucza również pytań i nie sądzę, że to jest „najprostsza filozofia własna”.
Najprostszą „filozofią” własną na pewno jest złośliwość, zazdrość, uszczypliwość, etc., bez uzasadnionego powodu.

Peace and love :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to ty masz problem i nie przyjmujesz tego ze to co napisałeś jest filozofia
to ty go odsyłałeś do prozy choć tu ma filozofie
wiec ni wiem skąd to oburzenie


Tak, poezja jest rodzajem filozofii
Pytania nie były skierowane do ciebie; czy jesteś adwokatem Solampange?
Jeśli wrócisz do powyższych komentarzy, a wierzę, że jesteś spostrzegawczy, to zauważysz nutkę sarkazmu w komentarzu Solampange:

„Zadawanie pytań jest najprostsza filozofia własną.”

Chciałbym po prostu wiedzieć, co ta osoba miała na myśli używając takiego stwierdzenia. Poezja, jako filozofia, nie wyklucza również pytań i nie sądzę, że to jest „najprostsza filozofia własna”.
Najprostszą „filozofią” własną na pewno jest złośliwość, zazdrość, uszczypliwość, etc., bez uzasadnionego powodu.

Peace and love :)
dziwne poglady dziwnego czlowieka;p
Opublikowano

powiedział dziwak do dziwaka
zaraz coś powiesz i będzie draka
uderzył więc w stół dziwak pierwszy
a dziwak drugi już coś węszy
chciał coś powiedzieć dziwak drugi
i popłynęły w słowach strugi
a morał tej krótkiej bajki jest taki
zawsze będą na świecie dziwaki :)

  • 2 tygodnie później...
  • 7 lat później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Najprostsza filozofia własna...a więc jaki masz problem z pytaniami? Czy po prostu czepiasz się i nie wiesz czego?

to ty masz problem i nie przyjmujesz tego ze to co napisałeś jest filozofia
to ty go odsyłałeś do prozy choć tu ma filozofie
wiec ni wiem skąd to oburzenie


Z perspektywy czasu widze, ze to oburzenie bylo nieuzasadnionie. Miales racje kokopustelnik. Chyle czola przed Solampange.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...