Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Irytacja

M.B.R.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

M.B.R.

M.B.R.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Monotonia goni monotonię.
Życie zamknięte w cykliczne schematy.
Czy kiedyś chmury udręki rozgonię?
Zniszczę świat koła, co jest mi katem?

Bodźcem działania są wielkie marzenia.
Myśl ma cwałuje daleko w nieznane.
Lecz gdy nie doczekam się ich spełnienia,
To tylko mogiła i piach zostanie.

Dalej, brnąć naprzód! - Rzucono hasło.
Toruj swe ścieżki, pokonuj przeszkody!
Nie było lekko! Nie będzie łatwo!
Aż padniesz na twarz. Zwyciężony.

Gdy wtem ujrzysz słońce przez gęstość mroku.
Wytrzesz krew z twarzy, na nogi powstaniesz.
Biegnij czem prędzej! Dotrzymaj kroku
Marzeniu, którego spełnienia tak wyczekiwałeś.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      wszystko tak samo

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada"  – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej.  A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :)  Pozdrawiam ciepło! :))) 
    • M_arianne
      I wyżyłował

      Przez M_arianne · Opublikowano

      I wyżyłował, a woły żywi.   Zarzyna barany na rabany zraz.   A tyranizowała... nawozi naryta.   Ikar wyłudza: gaz duły wraki.   Ibo rad uciska, maks i cuda robi.            
    • iwonaroma
      Próg

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania.  Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(
    • Berenika97
      ciszy wezbrane brzegi

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gosława   Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne.  Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 
    • iwonaroma
      ojciec / tato

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Rzeczywiście, niby to samo, ta sama osoba ale jakże różne spojrzenia...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...