Żołnierz

[Wiktoria Olchowska]

Zielony mundur, poważna twarz,
Przedstawia smutek, ukrywa płacz.
Daleko od ojczyzny, daleko od domu,
Zmuszony bronić cudzego tronu.
Traci kolegów poznanych,
Śmierci patrzy w oczy na drogach mijanych.
Szare oczy kolor krwi przybierają,
Bo wokół siebie tylko właśnie krew mają.
Serce nieczułe na własny ból się staje,
Gdy cierpienia innych poznaje.
A potem koniec, nie było chwały.
Po żołnierzach dzielnych
Tylko groby się ostały.

[Wiktor_Bukowski]

niech żyje zatem wojsko ludowe, nie ma co kombinować dookoła martyrologii chłopców z karabinami, - takie moje zdanie subiektywne w te trzy grosze, za cudze trony bo .... np. pies musi mieć pana - tak na tym żołnierz polega, taka jego budowa... , ale pewnie tu wrócę coś jeszcze dojdę :)

pozdrawiam. i przede wszystkim - pokój siostro. :)

[Wiktoria Olchowska]

Również pozdrawiam. Z tym cudzym tronem to troszkę racja, ale głównie chodziło mi o tę wojnę w Iraku, gdzie moim zdaniem mieszkańcu nie bardzo kwapią się o pokój. Wiadomo, chodzi głównie o rząd i o cierpienia żołnierzy, którzy muszą opuścić swój dom.