Rozpacz

[Erdene]

Olbrzymie dłonie, długie ramiona
Wbite jak szpony, gdy tego nie chcesz
Matka zbyt czule tuląca w ramionach
Brak tchu i odrobina powietrza

Nierzeczywistość i zapach smutku
Cedr, słodkie migdały i kukurydza
Chwila błogości i ogrom mdłości
Uciekać! Tkwisz w żelaznym uścisku

Ciało bliżej ciała
Kości bliżej kości
I krok po kroku
Posiadła cię całego

Kościste palce pieszczą twoje włosy
A wąskie usta szepczą ci zaklęcia
Ogromne oczy łypią wciąż łapczywie
Wchłaniając oddech kołysze cię do snu

Strach ubrał skrzydła, już po rozterce
Jej dłoń jak żmija po twoim ciele
Wolno i szybciej i błyskawicznie
Dotarła celu – wyrwała serce!