Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na gałęzi mojej rozpusty, zostały ślady ciszy.
Poukładany chaos, spóźnionych chwil zapomnienia, wróciły.
Zachowane sekrety, upojonych nocnym oddechem, uśpiłam.
Bezkarnie krążę wspomnieniach tych, co odeszli bez żalu.
Nie rozpamiętuję wyschniętych kieliszków namiętności.
Zatarłam ślady pocałunków, moich kochanków.
Jak diament, wśród szkiełek, błyszcząca, w zachwycie uniesień.
Delikatna niczym kropla ,czysta w spojrzeniach mężczyzn.
Perła, skazana na wieczne imię grzesznicy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wrzuciłaś jedenaście wierszy. Pamiętaj, że nie tylko Ty chcesz uzyskać opinię, a spychając swoimi dziełami innych na drugą stronę, nie dajesz im tej szansy, bo tam rzadko kto zagląda. Następnym razem wybierz ze swojej twórczości jeden, może dwa najlepsze wierszyska i wtedy ktoś zajmie się serio ich treścią. Na razie jest tylko niesmak.
Pozdrawiam życzliwie
Opublikowano

ale wydawało mi się ,że o to chodzi by właśnie tu zamieścić swoją twórczość widocznie sie pomyliłam, pozdrawiam a co do niesmaku.... wielcy poeci często upadali, ja będę wielka....

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Rozumiem, że od razu trzeba hurtowo, bo Pani jest tu najważniejsza.
Wie Pani czemu są limity na forum dla początkujących i zaawanasowanych poetów? Właśnie przez takie wyskoki. Proszę publikować następnym razem 1, dwa wiersze i nie odpowiadać, że 'wielcy poeci upadali, a Pani będzie wielka', bo mam wątpliwości czy jest Pani w 100% trzeźwa.
Zdrówka
Opublikowano

Nie rozumiem tego, czemu niektórzy tak drastycznie żadaja tego by wprowadzić limit!!!!!!!!!!!!! to dział bez limitu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!chyba nie chcecie bym zamieszciła 400 wierszy ciurkiem ......

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...