Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Właśnie chciałem wrzucić tam leciutką rymowankę, ale zobaczyłem, że straszny w tym dziale syf. Ludzie wrzucają po ogromnej części swojej twórczości naraz, przez co zero komentarzy. Hmm... Kiedyś tak nie było. Ja wiem, że to dział bez limitu, ale bez przesadyzmu. Wiersz dziennie, to i tak dużo, czyżby niektórzy jechali na jakichś wspomagaczach?:]

Ps. A rymowanka - trudno - wędruje do warsztatu:P

Opublikowano

Wiesz, mości Żubrze, to się po internetowemu nazywa spam. ;p Są tacy pisarze (zawodowi), którzy piszą tysiące stron powieści rocznie, bo im się za to płaci, a pieniądz - wiadomo - rzecz ważka. W sposób oczywisty wpływa to na jakość, ale cóż zrobić? Tutaj co prawda się pisarzom nie płaci, ale pomyśl, jaka to frajda spojrzeć na te swoje 20 wypocideł z rzędu i pomyśleć: "O, k..., ależ ze mnie płodny poeta" (przepraszam feministki: "płodna poetka" ;p). Ludzie tacy już są...

Pozdrawiam,
Drax

P.S. Co do wspomagaczy - wierz mi, że nie są potrzebne. Też mógłbym zacząć pisać, co mi do łba przyjdzie bez zastanowienia przez 2 godziny, okrasić paroma metaforami bez znaczenia, pociąć na 20 równych części i nazwać to wierszami. I nie potrzebowałbym do tego wspomagaczy ;p Czytałeś, mości Żubrze tamte dzieła? ;p

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


W sumie masz rację - niemalże* wszystkie utworki 'masowców' wyglądają, jakby w taki właśnie sposób powstały.

____
*- niemalże, bo nie czytałem wszystkich oczywiście, tylko rzuciłem okiem tu i ówdzie. Ale szacuję że 100% utworów masowców (a z 99% całego działu) taki właśnie poziom trzyma. A kiedyś było tam nawet spoko.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
    • O gilu, ligo.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...