Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

== W odwiecznym zewie z głosu natury

ZORRO57
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ZORRO57

ZORRO57

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

tam gdzie anioł o poranku błądzi z cienia ostępem,
wieczną knieją puszczy głębią nie znajdziesz śladu,
prędzej zwierzę niż człowiek tu zajrzy tym lasem,
co wiekami żyje własnym prawie bije z tego głosu,
drzewom starym w poszyciu z krzewiny wyrosłym,
żebyś musiał rąbać drogę jedynie o ostrym ostrzu,
tu ślepa topiel w bagnisku się moczy ząb dziejom,
w tej zzieleniałej kępinie coś zajęczy z echa głosu,

gdzieniegdzie konwalia oko cieszy raduje kwiatem,
i dziki lilak w róż po biel zapachnie w różnym zielu,
czasem i tu wypatrzysz polanę z rajskim motylem,
bo inaczej tutaj natura bytuje z tego ducha czasu,
nie jednego ptaka w te pierze zobaczysz gniazdem,
w nadzwyczajnym w różnorodnym śpiewie z trelu,
pięknie tutaj gra harmonia, tych dźwięków uchem,
a wokół bajeczny malowany obraz tworzy dla oczu,

tam rześki oddech napełnia w tlen wnętrze płucom,
jak to źródło, co obok płynie dla czystego kryształu,
nie jedna tutaj bogini się skryła tym dzikim borem,
gdybyś ją ujrzał kąpiącą się w całej krasie wdzięku,
jak długie falowane złote włosy czesze grzebieniem,
i z kwiecia wianek plecie siedząc nago na kamieniu,
a tego nie wymówisz, nie opiszesz żadnym słowem,
pragnąłbyś już na zawsze pozostać w tym zakątku,

a gdybyś zobaczył jedną z tych piękności jeziorem,
w czarującym śpiewie i w kuszącym z muzy tańcu,
porwał by cię wówczas idący czarujący magnetyzm,
utopił byś się w tym spojrzeniu o anielskim wzroku,
co ciało uniesie w sile kochania dla fali tym wodom,
ani byś się obejrzał za siebie, ty namiętny kochasiu,
że w tym pięknie zło dla oka się kryje i igra życiem,
czerpiąc z natury jakieś potężne moce z magii czaru,

wiedźma skryta w ostępie z liści z gałęzi szałasem,
rzadko tu słońce się przebija w gorącym promieniu,
stare dęby, nie poddawały się rozszalałym wichrom,
tam nocą i wilk zawyje do pełni księżyca dla strachu,
a splot konarów związywał owe trującym bluszczem,
jedynie płoche dzikie zwierze bywało tu w uroczysku,
w tym sercu dziewiczej czarnej puszczy wodopojem,
w zewie idące ślepymi ścieżkami z racicy i w porożu,

jaka prawda w bajdzie ku legendzie wyszła z czasem,
nie jedna tu wroga stal zgrzytnęła o boskim mieczu,
co siała z oręża, śmierć, ogień i krew tym miejscom,
ile dusz zabrała pogańskiej w tym oświeconym znaku,
pochowały się wszystkie bożki i boginie z oczu lasem,
w te głuche w odludne dalekie pustkowia dla ratunku,
tak w europie krzewiła się nowa wiara jedna krzyżem,
by z ciemności wyjść ku słońcu w Jezusie Zbawicielu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VII

      Krótki, ostrzegawczy szmer poprzedził huk, który rozszedł się w ciemności podziemia, głośny do tego stopnia, że z nadmiarem wypełnił pustą do tej pory przestrzeń zmysłów. Ryk żołądka fabryki jeszcze chwilę kaskadował, a Karol zdał sobie sprawę z tego co właśnie usłyszał - jedna z wielkich gór węgla musiała runąć na ziemię.

      Odurzony dziecięcą fascynacją, chłopiec z powrotem włączył latarkę, otrzepał spodnie, i ruszył w drogę powrotną. Wszystkie pomieszczenia zdawały się jałowe, ich osnowa tajemniczości leżała poszarpana w strzępach tłustych pajęczyn, lecz kiedy wreszcie Karol skierował wzrok latarki na drzwi pierwszego pokoju, ciemność nie ustąpiła ani kroku. Pierwszy raz dzisiaj jedenastolatka ogarnął prawdziwy strach, nie ten napędzający wolę walki, czy wzniecający pożądanie zakazanego, ale najprostszy, dziecięcy strach, ten sam, który każe chłopcowi bać się wilkołaków lub kosmitów. Przez chwilę, Karol stał wpatrując się w ścianę czerni, nie wiedząc nawet co ze sobą zrobić, aż instynktownie rzucił się ku zaspie wyrzucając z niej pojedynczo kolejne grudki węgla. Każdy wyrzucany kamyczek zdawał się być od razu zastępowany następnym i następnym, a niektóre zwalały do środka jeszcze więcej gruzu, aż rozsypywał się on pod butami chłopca. W panice Karol odrzucił latarkę, nadal żarzącą się w rogu pokoju, aby obiema rękoma wyryć sobie drogę przez zaspę. Kolejnymi, długimi zamachami wyrzucał sprzed siebie garści kamienia, jakby płynął w ciemności, jak niedoświadczony pływak - nieważne ile energii nie wkładający w swe ruchy, zastygły w miejscu. Chłopiec poczuł na sobie ciepły dotyk, a kiedy spojrzał w dół, zobaczył, że wokół jego paznokci zbiera się krew. Karol cierpiał na tę przypadłość, przez którą mdlał na widok własnej krwi. Jej mezalians z węglowym pyłem odbierał mu powoli wzrok. Musiał zrobić sobie przerwę, lecz praktycznie całą posadzkę pokoju pokrywały rozrzucone grudki węgla, przeszedł więc on do następnego pokoju, gdzie padł dopiero na ziemię, wychładzając się z pierwszego przypływu adrenaliny. Próbując racjonalnie myśleć, zdjął z siebie zimową kurtkę, pod którą zdążył się już porządnie spocić, wytarł w jej futro brudne dłonie i ustabilizował oddech. Przez jego gardło przeszedł najbardziej donośny krzyk na który mógł się zdobyć. Wzywał pomocy w regularnych odstępach, a jego ślina gęstniała z każdym kolejnym przełknięciem.

      Rozpłakał się. Spływające, gorące i ciężkie łzy, wytyczyły ślady w czarnym pyle pokrywającym jego policzki. Nie miał czasu się wstydzić, szlochał prawdziwie rozdzierająco, to znów przechodził w przerywany oddech, mamrotał pod nosem, lub trwał w całkowitej ciszy, gdzie tylko lekkie spazmy oznaczały rozpacz. Rozbolała go głowa, a ciemność przed nim zaczęły wypełniać finezyjne kształty i kolory, przypominające wygaszacz ekranu z domowego komputera - fioletowe i niebieskie wstążki zwijały się wokół Karola, kurczyły i pulsowały, uciekały na chwilę, i wracały z drugiego krańca wizji. Rozłożył się na posadzce, i mógłby przysiąc, że gdzieś w tle rozlega się kolejny szkolny dzwonek. Zatkał uszy palcami, a hałas trwał w najlepsze. Jak alarm przeciwpożarowy, nieprzerwany brzęk wdrążał się w jego mózg, tupot uczniowskich kroków na schodach wybijał marszowny, wojskowy krok, jakiegoś pośpiesznego i niecierpliwego wojska, głodnego krwi i śmierci. Tupot. Tupot. Trupot. Nieprzerwane bębny kołatającego serca. Karol zerwał się na równe nogi, a jego głowa pozostała na ziemi. Formy przed oczami przypominały lany w andrzejki wosk. Świetliste kontury składały się w rude gwiazdozbiory. Rude. Nitki rudych włosów trzepotały na wietrze ciała szklistego. Karol nachylił się, żeby je pocałować, a one odfrunęły pod sam sufit, nęcąc go po kolei swoją bliskością, tylko po to, aby uciec w ostatnim momencie. Zlizana z warg sól zdawała się teraz smakować owocową pomadką do ust. Truskawki. Kiedy jego mama usługiwała sąsiadom, aby zarobić na związanie początku miesiąca z końcem, zabierała go ze sobą do ogródka, on plewił chwasty, a ona zbierała z krzewów owoce - dojrzałe i ponętnie czerwone w skwarnym, letnim słońcu. Jego dłonie w roboczych rękawiczkach nie mogły się równać jej, czerwonym i gładkim, jak wyrobiony w korycie rzeki kamień.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...