-
Ostatnio w Warsztacie
-
bazyl_prost 1 555
demony już nie buzują
ktoś posprzątał trzy pokoje
teraz musimy uprawiać swoje ogródki
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 83 odpowiedzi
- 1 597 wyświetleń
-
- 72 odpowiedzi
- 1 366 wyświetleń
-
- 49 odpowiedzi
- 1 063 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 571 wyświetleń
-
gdy księżyc jest w kształcie serca 1 2
Przez Alicja_Wysocka, w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
- 35 odpowiedzi
- 756 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Grażyna Budziszewska · Opublikowano
Budkę chciał gwizdnąć wróblowi Szpak w miejscu dlań wymarzonym. Wróbel naćwierkał szpakowi: budka jest moja i żony. Chyba przekonać go umiał, bo uciekł szpak urażony. Nie wiem czy wróbla zrozumiał, bo zagadkową miał minę, a może mu świat zaszumiał, bo ujrzał szpaczą dziewczynę i z nią poleciał w gęstwinę -
Przez Simon Tracy · Opublikowano
Wracam do miejsc do których nie da się już wrócić. Spędzam czas w miejscach w których ten czas bezpowrotnie minął. Czekam na ławce przeszłości na ludzi, którzy rozmyli się we mgle zapomnienia. Tylko ból trawi serce z tą samą zawziętością. Tylko łzy wysychają na policzkach tak samo szybko. Straciłem dobrą duszę. Straciłem swoje imię. Pseudonim pozostał, spisany w rogach, skrwawionych atramentem kartek. Stałem się anonimem. Tak bardzo tego potrzebowałem. Kiedyś mówiono, zmieniłeś się. Dlaczego? Bo moje oczy wygasły? Twarz stała się maską chronicznego cierpienia. Skołtuniona, siwa broda jak kamuflaż zakryła blizny zmarszczek. Nie zmieniłem się. Nadal jestem sobą. Awangardą. Cyganerią. Bezdomnym duchem. Wierszem co wyszedł z grobu i zapomniał drogi powrotnej. Zgasłym, zalanym deszczem słotnym, szklanym zniczem nagrobnym. Wiatr mnie może strącić, mróz spękać a człowiek podejść i bez żalu wyrzucić do śmieci. Dokąd idę i skąd przyszedłem? Nie interesuje mnie to. Co będę robił jutro? Niewiadomo. Celem moim jest, nie dać się wyrzucić dalej niż poza okręg człowieczeństwa. Niedzielny, pchli targ już powoli zamykał swe kramy. Kamienice pięknie iskrzyły w świetle zachodzącego wcześnie słońca. Tu kupiono obraz, tam srebrną zastawę. Uśmiechały się drogocenne kamienie pierścionków. Lalki i kukiełki siedziały grzecznie, patrząc szklanymi oczkami w ludzkie postacie klientów. Stare meble. Kredensy, szafy, toaletki i stoły. Zdobione w zamorskie ornamenty, rozmawiały ze szlachecką wyższością w tonie o tym gnuśnym wydarzeniu dla plebsu. Ich nigdy nie kupowano. Podziwiano jedynie z milczącym uznaniem dawnego szlifu i kunsztu. Wyższości formy nad treścią. Nie oddałyby się zresztą byle komu. Do mnie jednak od lat, zwracały się per pan. Kłaniały się grzecznie, życząc miłego dnia lub wieczoru. Czasami podchodziłem do nich by zamienić kilka słów. Przecież też byłem przedstawicielem inteligenckiego salonu. Handlarz zawsze mówił to samo. Pan się napatrzy i tak pana nie stać. Wybuchał tym rubasznym, wiejskim śmiechem. Jak uradowane, taplające się we własnym błocie prosię. Nie muszę kupić by zrozumieć i poczuć… ale co wy możecie o tym wiedzieć. Gwarno tu było zawsze i wesoło. Bruk rynku kochał dzień targowy. Z kubkiem kawy w ręku, spacerowałem i oddychałem chociaż tym samym powietrzem co inni. Czując się wtedy choć trochę mniej obco. Aż pewnego razu przy jarmarku. Jedna z szaf zawołała mnie już z daleka po imieniu. Zapytała czy może tym razem bym chciał? Stwierdziłem, że oczywiście o niczym innym nie marzę ale tam już nie da się pójść. Puściła mi oko i uchyliła dyskretnie swe drzwi. No to co, w drogę do przeszłości. Oczywiście wszedłem. Nikt nie widział już więcej, miłego, starszego pana z siwą brodą, który od lat co niedziela pojawiał się na pchlim targu przy placu zamkowym. Nikt nie słyszał o tym by umarł. Nikt nie zauważył by gdzieś wyjeżdżał. Nie miał rodziny, przyjaciół i w ogóle nikogo. Meble od jego zniknięcia ucichły. Nie rozmawiały. Nie patrzyły. Nie oceniały z wyższością. Stały na rozgrzanym bruku. Czasami ktoś podchodził i oglądał z bliska starą szafę. Otwierał jej skrzypiące lekko drzwi i zaglądał do środka. Wtedy zdawało się jakby przez moment, że uchodził z jej wnętrza ludzki, męski cień. Ukłonił się zawsze salonowej, dębowej śmietance. Po czym wtapiał się w tłum. Dokąd wędrował? Czy w przeszłość, czy w przyszłość? Nie wiadomo. Dla Lenore Grey za niesamowite inspirację z pogranicza jawy i snu oraz w hołdzie dla naszego ulubionego Bruno Schulza, bez którego przeszłość z moich wierszy byłaby niema. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Nata_Kruk Serdecznie dziękuję! Muszę mieć nadzieję, że się uda. Również życzę pięknej wiosny. Pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
Słyszałam o wyspach szczęśliwych - jak o narkotyku dla znużonych dusz. Podobno niebo nie cierpi tam na zaćmienia, nie krztusi się czarnym światłem. Mówią, że bogowie odeszli stamtąd z elegancją, w rękawiczkach milczenia, zostawiając tylko zapach kadzidła i chłód marmurowych stopni. Żadnego manifestu. Żadnej skargi. Jedynie doskonałą obojętność. Odnaleźć je - to pewnie tylko rzemiosło złudzeń, kilka metafor rzuconych na wiatr i odrobina zachwytu. A może uczyć się pływać w wodzie o barwie starego wina, nie oczekując zbawienia, nie domagając się sensu i tonąć - z nienaganną postawą. Szczęście jest mętne. Śmierć - konkretna. Reszta - to zbędne światło. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się