Pani Jesień

[ZORRO57]

Idzie piękna Pani
jesień rozmarzona.
Ma swoją grację jedyną
z natury swoje uroki.

Czasem deszczem zapłacze
z oddechu liście pogubi.
Przywoła czasem Słońce
czarne zdmuchnie chmury.

Jej szata w barwy tęczy
w kolorach oko wdzięczy.
Wymawia jakieś czary
florze dorzuci uroków.

Zwierzę wyjrzy z nory
zrobi zimowe zapasy.
Z drzewa spadają kasztany
wszystko, gdzieś się spieszy.

Z czasem z wiatrem zatańczy
po polach pogna i łąkach.
Nie raz kiwnie palcem;
na grzmot i burzę z nieba.

Gdy przyjdzie pora w czasie
odlecą ptaki i ucichną trele.
Z rana mrozem z mgły udręczy.
oziębi ziemie otulona płaszczem.

Jeszcze śniegiem sypnie,
tak dla psoty i kaprysu.
Za nim odejdzie utęskniona
do swojej matki natury domu.