Górą ukryta miłości

[ZORRO57]

Stąpam ostrożnie po zdradliwych górach
obniżam loty z tępą rozwagą niżu szczytu.
Szukam ścieżki w obiekt z miłosnego żaru
z rozsądkiem bacząc, choć pilnując duszy.

Tasuję karty myślą, co ustom wypowiem?
dwa słowa kryjące potęgi - zawartej w myśli.
Kryjąc w skarbnicy wnętrzu utajone ego!
mojego klucza zagadki w arkanach z tabu.

Szukam gwiazdy ukrytej szczytami, tych gór
tej, której wypowiem wierszem w te rymy.
Te święte słowa pacierzem z ambony słów
z wiarą, co przenosi wszelkie to przeszkody.

Idąc szukając wejścia, do groty ukrytej skałą
żlebów skalnym w nóż ostrych, z kamieni.
Wzrok błądzi obrazem - szukam oczom widoku
tej, co dla miłości czeka, mojej z tęsknoty!

By oddać ramionom rwącego ognia z gorączki
szeptać uszom płynące, dwa słowa wierszu.
Zespolić w kochaniu - chore ciało z męki
uraczyć zdrojem w źródło płynące falami.

Czekała, tam pełna bojaźni ustom gorącym
zagubiona miłość - pełna nadziei i wiary.
Porwały, nas skrzydłom aniołowie, ku niebu
Boskim rozkoszą raju - ponad firmamenty.

Wiatr gwizdał tańcom - echem odbijał z ryku
lawina, gdzieś obsunęła się lecącym kamieniom.
My porwani w zapamiętaniu - nieobecni temu
szczęśliwi naszej jedności w tymże zespoleniu.