Samotny strzelec

[ZORRO57]

Komu serce moje oddam? To tylko jeden Bóg tylko wie.
Tyle kwiatów wokół różnobarwnych kwitnie wianka łąki.
A ja jestem jakby, ten wolny ptak skrzydłom w tym locie,
tak mnie wabią w zapachy oczom w powaby, ich piękno kusi.

Ile leciało już tych strzał Kupidyna z łuku o tym grocie
odbijałem wszystkie z mojej tarczy dla łez w rany i męki.
A zegar stukał przeklęty czas i zaglądał w moje sumienie -
skończyły się bale, tańce i śpiewy, swawole z radej młodości.

Samotny na tratwie walczę teraz o swoje przetrwanie
krążę myślami w labiryncie błędnym z koła w karuzeli.
Dokąd płynem z tymi falami pytam sam siebie w obłędzie?
Tyle grzmotów i burz przeszedłem w życiu piaskami pustyni.

Mój samotny erem ukryty w ostępie w kniei w duszy drzemie.
Teraz słowo pisane literą przemierza pióro w ten rym poezji.
a gdzie ja byłem wtedy gdzie? - Na wojennej dróg to ścieżce.
Masz swoje trofea zdobyte wolny strzelcu tobie!..diabła rogi?

Mówiło mi coś do uszu w naturze szeptały wiatry w tańcu polne.
Spadającym oczom liść z drzewa obracał się zawirowaniom ziemi.
Pachniały kłosy zbóż chlebem poczułem gwałtowny głód w ciele,
ale inny z żądzy z rozebranych szat sercu razy pchnięć z myśli.

Tasowałem karty do gry rozdawałem miłości ustom pocałunki stole.
Blefowałem w ciemno straszyłem dla jednej nawet to marnej parki.
Dziś jestem innym dojrzałym w rozumie i nie odwrócę czasy przeszłe.
Dalej płynę pod prąd moją łodzią - ku otwartym oceanom przestrzeni