Kartka z kalendarza

[pawel13]

„Kartka z kalendarza”

Zerwę ostatnią kartkę z kalendarza
wypłynę na ulicę jak pot z czoła
Przed dom wygnanych książąt
Zawsze zniekształcony przez ich wybryki
Dziwadła dadaistów

W samo południe zdam sobie sprawę
Że jestem zgubiony w
Mieście które szare jest pełnym
Rynsztokiem ogołocone z tego
Co znane mi od dziecka

Nie będę szukał powrotnych dróg
Tylko przebrnę przez rzekę
I udam się w pola różnobarwne pełne
Zbóż nabrzmiałych a drzewa same będę
Kłaniały się peleryną białego kwiatu
Włożą mi w usta niebieskie czereśnie
Róże zaś powiedzą
Dzień dobry

Tam gdzie motyl zabił pająka
Zastanę karczmę
Jankiel roznosi w niej miód
człekokształtny

W kącie siedzi już kilku
Szesnastowiecznych kmieci
Oglądając program informacyjnych
Popijany piwem
Po ciężkiej pańszczyźnie
Moment odpoczynku

Okaże się że to moi przodkowie
A w telewizji mówią
Że umarłem

Za chwilę mecz

[11 lipca 2008 r.]

[teresa943]

Kiedyś ostatnią kartkę zerwie za nas ktoś inny /
warto więc póki co, przyglądać się "jeszcze własnym" kartkom /
tak mi się skojarzyło /
z wiersza przebija tęsknota za dobrem i pięknem
oraz nadzieja

Nie będę szukał powrotnych dróg
Tylko przebrnę przez rzekę
I udam się w pola różnobarwne pełne
Zbóż nabrzmiałych a drzewa same będę
Kłaniały się peleryną białego kwiatu
Włożą mi w usta niebieskie czereśnie
Róże zaś powiedzą
Dzień dobry

Tam gdzie motyl zabił pająka
Zastanę karczmę
Jankiel roznosi w niej miód
człekokształtny

Podoba się /
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Judyt]

dużo nagromadzone, formna taka nabrzmiała wydaje się,
ale ciekawy utwór, zasypiam wzrok,
ciepłoniaście