w słonka powaby

[seweryna żuryńska]

w barokowych chmurach
słońce się przegląda
jak w lustrze pana świata
rozjaśnia rozświetla
swój ziemski dobytek

ty pajęczozłoty nie panuj
wszechwładnie
to nie twoje włości
u nas inny pasterz
nie taki promienny
nie kusi
nie wabi błękitem w przestworzach
piekielnymi kotły serca obezwładnia

a ja chcę do ciebie
wielopalcy jasny
wolę spalić zmysły
w twoich pieszczot cieple
ty mnie słonko zabierz
gdy skończy się wykres
geometrii życia
w moim ziemskim piekle

[Paweł_Kolcaty]

Wiersz piękny. Tylko puenty zaakceptować nie potrafię. Inaczej mi "w duszy gra". Dla mnie niebo jest na Ziemi i w jej otoczeniu.

Z szacunkiem,
Kolcaty

[Witold_Adam_Rosołowski]

o słonku powiem że odległe
lecz z życiem naszym tak związane
jak myśli, wedle
których na miarę
człowieka szyty obraz
wywarem jest powietrza przestrzał
i oby promień je przewietrzał
bo wraz z odejściem (czyli zgaśnięciem)
odejdą chmury i filmu ... cięcie

serdeczne pozdrówko W_A_R

[seweryna żuryńska]

drogi Pawle
tylko pozazdrościć snów spełnienia

Witku
niegodnam słów tak pięknych
wielkie dzięki za nie

seweryna

[Kuba Jasiński]

To jest wiersz, który wkrótce zabiorę do ulubionych, o ile pogoda sie nie poprawi :)

a ja chcę do ciebie
śnie ty mój ognisty
wolę spalić zmysły
w twoich pieszczot cieple
ty mnie słonko zabierz
gdy skończy się wykres
geometrii życia
w moim ziemskim piekle

Ale wolałbym tak, jeśli można coś zasugerować...

Pozdrawiam

[seweryna żuryńska]

drogi Kubo
twoja sugestia jest plastycznie piękna
daje dynamikę
ale zmienia całą "filozofię" wiersza
może nadinterpretuję
tak jednakże bliżej moim wyznacznikom wiary

serdeczne dzięki za zadumę
seweryna