Zboże

[Pancolek]

Pamiętam działkę, a obok niej wesele. Skomponowane
na miarę, żeby wpasowało się w przeterminowany wzrok
i szemrzące akacje – mętny krajobraz po bitwie toastów.
Wiedziałaś o mnie tyle, na ile zezwalały kościelne nawy,
spocone dłonie oraz ruchome judasze w witrażach.
Potem zaczęły się żniwa, krótsze noce i twoje warkocze
ścięte z wiatrem.
Aż pamiętnej jesieni przyszłaś jako brunetka na mszę
z ojcem. Podobno kazał wziąć mnie za oborę, dopiąć
swego razem z moją rozdartą koszulą i ubrać cię
w ciuch-landzie. Na miastową dziewuchę.

Wiem, że mnie widziałaś. Tyle lat minęło, a ty znów
w tych włosach. Jak tamto zboże.

[Tomasz_Piekło]

Fajny wiersz, ale tak bym go widział

Pamiętam działkę, obok wesele. Skomponowane
na miarę. Żeby wpasowało się w przeterminowany wzrok
i szemrzące akacje – mętny krajobraz po bitwie.
Wiedziałaś o mnie tyle, na ile zezwalały kościelne nawy,
spocone dłonie oraz ruchome judasze w witrażach.
Później zaczęły się żniwa, krótsze noce i twoje włosy
ścięte z wiatrem.
Aż którejś jesieni przyszłaś jako brunetka na mszę
z ojcem. Podobno kazał wziąć mnie za oborę, dopiąć
swego razem z rozdartą koszulą i ubrać cię
w ciuch-landzie. Na miastową dziewuchę.

Wiem, że mnie widziałaś. Tyle lat minęło, a ty znów
w tych włosach. Jak tamto zboże.

[Rachel_Grass]

bardzo mi się podoba, ale czuję się w obowiązku trochę w nim zamieszać.

Pamiętam działkę, obok niej wesele skomponowane
na miarę. Wpasowało się w przeterminowany wzrok
i szemrzące akacje – mętny krajobraz po bitwie toastów.
Wiedziałaś o mnie tyle, na ile zezwalały kościelne nawy
oraz ruchome judasze w witrażach.
Potem zaczęły się żniwa, krótsze noce i twoje warkocze
ścięte z wiatrem.
Aż pamiętnej jesieni przyszłaś jako brunetka na mszę
z ojcem. Podobno kazał wziąć mnie za oborę, dopiąć
swego z rozdartą koszulą i ubrać cię
w ciuch-landzie na miastową dziewczynę.

Wiem, że mnie widziałaś. Tyle lat minęło, a ty znów
w tych włosach. Jak tamto zboże.

tak to widzę. życzę dobrych zmian, bo wiersz jest ich bez wątpienia wart.

[Bernadetta1]

Pancolku:) no udal Ci sie niewatpliwie....tez mam wlosy jak zboze:);)...wiec ten wiersz ma u mnie duzego plusika:)....pozdr.

[Judyt]

piękny wiersz- mówiący o uczuciach, emocjach,
ciepłoniaście

[lubię latawce]

... ale jak zawsze muszę pomarudzić, tak dla satysfakcji ;P

co mi się nie podoba:
- "przeterminowany wzrok" - czyżby peel stracił wzrok? jeśli tak, to skąd wie, jakiego koloru są włosy?
- "szemrzące akacje" - współgrają z treścią wiersza, ale jakieś takie mało Pancolkowe, mało oryginalne :(
- "kazał dopiąć swego razem z moją rozdartą koszulą" - znaczy: kazał zapiąć koszulę, którą wcześniej roztargał? chyba tak :D a tak się przed chwilą głowiłam ;P nevermind

a tak w ogóle, to jest super. chyba najlepszy z tych pancolkowych, które czytałam. bardzo mi się podoba, ale trochę się go boję. Twoje peele jakieś takie zbóje;p (nie wiadomo, co tam wcześniej przeskrobał ;P chociaż wątpię)

b. ładnie.

[adam sosna]

hiiiiiiiii +

[zak stanisława]

pancusiu, to jest piękny wiersz
pozdrówki wakacyjne śle

[Pancolek]

Kochani, zdrówka życzę i odpozdrawiam wakacyjnie :)) Przepraszam, że tak opornie idzie mi odpisywanie, ale poznaję uroki pracki w magazynie, stąd brak czasu. Dziękuję ślicznie, radośnie, Pancusiowo!

Pancuś