Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozstałam się z tobą

kiedy poczułam że nie jestem
stworzona do opieki nad tym
co wyrośnie w moich rękach
oprócz flaszki podczas ciąży

kolejna przypadkowość zdarzeń
w ostrożnej prostytucji
czym jest milość zrodzona
z urojeń lub uproszczeń

po latach spotykam mężczyznę
(on jeden chciał mnie wyprowadzić
i zamieszkać ze mną)

po mojej śmierci pozna akt(zgonu)
przypomni ile zapłacił za prawdziwą miłość
przypadkowego dna
rodzonej matki sex
z kochankiem
synem

z inkubatora nietrzeźwej
wyrósł bezkres przypadków

Opublikowano

Wiersz porusza szokujący, ale niestety realny w życiu, problem.
Nie sposób przejść obojętnie.
Tomku, pozwolę sobie zinterpretować troszeczkę miksując,
ale nie musisz brać tego pod uwagę. Ja tak dla siebie.

rozstałam się z tobą
nie jestem stworzona do opieki
w moich rękach flaszka
brzemienna

kolejna przypadkowość zdarzeń
w nierządzie dulcynea zrodzona
z urojeń lub uproszczeń
po latach

spotykam mężczyznę
(on jeden chciał mnie wyprowadzić
i zamieszkać ze mną)

po moim zejściu akt przypomni
ile zapłacił za prawdziwą miłość
przygodnego dna matki
z najwspanialszym kochankiem
rodzonym synem

z inkubatora nietrzeźwej
wyrósł bezkres zaburzeń


Nie wiem, czy trafiłam w zamysł Autora, ale wiersz poruszył.
Jest naprawdę dobry. Może tylko małe poprawki wersyfikacyjne,
ale to jak uważasz. Wola Autora święta.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Dziękuję za Twoją wersję /
odbiega od prostoty i dosadności mojej nieco
ale też nakresla mniej więcej to samo

ciesze się że nie bałaś się zostawić śladu pod takowym tekstem

uszanowanie/
Opublikowano
przypomni ile zapłacił za prawdziwą miłość
przypadkowego dna
rodzonej matki sex
z kochankiem
synem

z inkubatora nietrzeźwej
wyrósł bezkres przypadków


niewątpliwie trudny utwór, zdaje się,
że to jakieś patologie, tematyka biedna,
dobrze ukazane - a szczególnie " ile
zapłacił za prawdziwą miłość"( być może
wciąż płaci za błędy podm.lir., a konsekwencje
niemniej w początlowych wersach ukazane;
co wyrośnie w moich rękach -pytanie
wtrącone czy aby nie pójdzie w naśladownictwo),
prostytucja ostrożna mówi sama za siebie,

chociaż nie bardzo rozumuje puenty czy oby
"przypadków" nie zostało użyte ironizacyjnie(?)
i to wszystko w inkubatorze? mm powiedziałabym,
że inkubator jednak odnosi w tym wierszu swoje uzewnętrznienie,
lecz może to być w zamyśle Autora inkubator- podziurawiony,

tyle o ile udało się śladować, ciepłoniaście

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...