Włoch

[Michał_Kućmierz]

posągowe kształty matki
opiekuńczy obiad na puste kiszki
czyste skarpetki i pocerowane ciało
chleb dobry jak Pan
jasny i szynka na nim wiosennie różowa
smakuję ten spokój jak dotyk
najdrobniejszy spośród wyrzutów
nalewasz wodę do wanny
myjesz plecy odbiciem w lustrze
roztworem soli opłukujesz spocone serce
przez moment z kranu płynie krew
na moment zastyga w oku łza cukrowa
wata słów podziękowań tobie
między mną zaczyna się układać

[Magnetowit_R.]

jakoś nie mam zdania (więc po co pisze?) a odczucia mieszane. może przeskoki w opisie z przedmiotów na odczucia peela, czynności adresata, trochę wyliczeniowo to wszystko...jednak czai sie klimat, co ratuje wiersz. czyli minus bo mogłoby być lepiej;)

[BARBARA_JANAS]

niestety

[Uroczysko]

Sądzę, że wiersz jest godny uwagi. Pragnie wywołać nastrój, ale pod podszewką wyczuwam więcej niż klimat. Jest ironia. Autor próbuje oddalić (oddzielić) od siebie utarte skojarzenia, zestawiając je na nowo. Pierwsze czytanie może zmylić, po uważniejszym wtórnym czytaniu treść nabierała gorzkiego smaku. Może rzeczywiście warto zastanowić się nad poprawą zapisu – cos jeszcze można nim zrobić. Pozdrawiam serdecznie.

[Stefan_Rewiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, godny uwagi. Pozdrawiam.

[Michał_Kućmierz]

Dzięki za komentarze, zdrówko (_)] :)

[Judyt]

jasny i szynka na nim wiosennie różowa- tu coś bym zmieniła,
ciekawy wiersz,dąży do wypielęgnowania jak Włoch, ciepłoniaście

[Michał_Kućmierz]

Dzięki Judyt, pozdrawiam.

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

proszę