wiersz przeprosinowy

[Jerzy Rybak]

dla Kobiety która pięknie wygląda pod zielonym smokiem

Nie widzą nas. Szafa nas zasłania. I kiedy wzdychasz do mnie cicho, myślę, że to wyrzuty sumienia każą Ci za wszelką cenę podtrzymać konwersację. Musisz wiedzieć, że noc jest za krótka dla nas obojga, a godziny ustalają się same i nie to jest między nami najważniejsze. Teraz koncentruję się na ćwiczeniu cierpliwości: liczę pęknięcia sufitu, załamania pościeli, włosy na poduszce. Przede wszystkim liczę na los, który dawno już powinien się odmienić.

*

Projektuję, co powiem Ci rano, gdy demagogicznie otworzysz lewe oko. Wiem, kochanie – to nie twoja wina; siatkówka jest niewyspana, bez pośpiechu przyswaja mój obraz.

*

Boję się, że wreszcie znajdziemy wejście na dworzec. Nie protestujesz, gdy w tramwaju głaszczę Twoją szyję. Świat kończy się bez niespodzianek: brakiem.

[Bogdan Zdanowicz]

a ja myślałem, że to był trójząb... ;)
dużo dobrego (klimatu), nie przekonuje mnie tylko to nocne ćwiczenie - imo niemęskie, ale może tylko dlatego, że nie jestem prawdziwym "Hampejem Bogartem"? ;)
pomyśle trochę na potrzebą ostatniego zdania, a zwłaszcza tego, co po ":".
w każdym razie: prowokacja :P
(udana)
pzdr. b

[Jerzy Rybak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki :P. Myśl, ja poczekam.

[Stefan_Rewiński]

Ciekawe.