Barwy tęczy

[Michał_Zawadowski]

Cholernie szary świt. Nienawidzę poranków. Wszystko sprowadza się przecież do snu, z którego przebudziłem się uzyskując świadomość i którego całun kiedyś przykryje oczy ponownie, dokładnie i definitywnie. Wszystko inne wydaje się absurdem.
Gdy myślę kim jestem, gdzie jestem, szukam mocnych słów, dla zwiększenia ekspresji. Ból. Lęk. Śmierć. Upadek. Depresja. Przeciwnie – moje życie jest bardzo szare. Codzienne powroty do ciasnego, wynajmowanego pokoiku w ciemnej mokotowskiej ulicy. Bez słońca. Stare, dziurawe okno wychodzące na dziedziniec tak mały, że słońce chyba dopiero na szerokości zwrotnika by tu dochodziło.
Nie lubię niczego. Czekam na koniec, patrzę na kolory nieba i męczy mnie już to wszystko. Gdy wieczorami wracam do czterech ścian, siadam na tapczanie, naprzeciw zakurzonego regału i czekam na sen. Nic do zrobienia. Czekam, czułbym że rosnę, gdyby nie to, że tragiczna płaskość codzienności nie podlewa moich korzeni. Wręcz przeciwnie. Wysusza, wyjaławia.
Zawsze czułem się gorszy. Może bardziej nieszczęśliwy. Sam, w tym zasyfionym pokoiku na ostatnim piętrze. Tragicznie puste wieczory, soboty i niedziele. Wolny sylwester. Tragedia walentynek. Smutne święta. Urodziny z puszką piwa i patrzeniem w szklaną szybę. Za oknem w odległości kilku, może dziesięciu metrów, ceglana ściana starej kamienicy. To niemal getto. Moje codzienne piekło, bez wyjścia. Byle dożyć do końca, chyba że jakoś przyjdzie czas, ochota sposobność do skoku w drugą przestrzeń. Z nogami zwieszonymi z parapetu. Potem z głową w dół. Szum, wir i wieczność, może wieczne nic.
Podróżuję tylko autobusami, tramwajami. Chociaż wtedy chwila nadziei na ludzkie spojrzenie. Odrobina niechcianej jedności ze społeczeństwem. To był właśnie przystanek Kolejny szary poranek. Kolejna wizyta u tego rudawego lekarza. Rudzi podobno nie łysieją. Jego znacznie podwyższone czoło było zapewne wyjątkiem, potwierdzającym regułę.
- Jaki to tramwaj? – głos znikąd. Obrót ciała w lewo. Drobna dziewczyna. Może dwadzieścia osiem lat. Półotwarte oczy. Lewa ręka oparta na torbie zawieszonej na ramieniu. W prawej kikut białej laski.
- Dziesiątka.
- Dziękuję. Bezbarwny dźwięk i ruch do przodu, do wejścia.
- Może pomóc?
Coś drgnęło w środku, jakiś instynkt dobrego wychowania. Propozycja podprowadzenia do tramwaju.

Nie wiem dlaczego, po prostu tak wyszło. Usiedliśmy na ławce w parku. Pole Mokotowskie w przedpołudniowym oświetleniu. Raczej pusto. Jako siedzenie dwie deski na betonowych podstawach.
- Ciepło – bezradne zagajenie, które wypluwam w przestrzeń..
- Lubię słońce. Czuję ciepło, optymizm.
- Bardziej lubię wiatr. Energia. Siła.
- Destrukcja. Wolę słońce, wiesz, nie pamiętam słońca. Jak wygląda słońce.
Czasem brakuje słów. Milczenie
- Pewnie czujesz się skrępowany?
- Nie, po prostu, hm… taki już jestem.
Zamglony uśmiech na jej twarzy.
- Jesteś sam? – Wymowność mojego milczenia. Agnesita, Agnesita. Te wspomnienia. Nie wiem, dlaczego nazywaliśmy ją Agnesita. Może to ta latynoska, śniada cera. Wyglądała jak Cyganka, ale zawsze lepiej brzmi latino. Agnesita. Agnesita. Czarne włosy i duże ciemne oczy, pełne blasku. Wszystko sprowadza się do tego, gdzie i z kim jesteśmy.
- Rozumiem… To dlatego taki jesteś smutny?
Grymas. Lekkie prychnięcie – Skąd wiesz, że smutny?
- Czuję. Gdy nie widać, lepiej się rozwija inne zmysły. Czuję to po głosie.
- Może nie smutny. Zmęczony.
- Źle ci tak, jak jest?
- Tak.
- Spróbuj na dwie godziny zamknąć oczy. Nie podczas snu. Normalnie, spróbuj posłuchać muzyki, wykąpać się i wyjść na balkon. Otworzyć lodówkę, zrobić kanapkę i ugotować wodę na herbatę.
- Trudno byłoby.
- To nie o to chodzi. Dla mnie już nie jest trudno. Kwestia wprawy. Kwestia dostosowania. Tak samo jak istoty na dnie oceanów, tak samo ja dostosowuję się do warunków.
- A więc o co chodzi?
- chodzi o zrozumienie siebie. Wdzięczność że jest jak jest. Że widzisz. Że można żyć tak, czy inaczej. Zrozumieć swoje miejsce i nie zamykać drzwi. I oczu.
- wszystko to wiem. Nic się nie zmienia. Tylko czekam.
- Każdy czeka.
- Nic innego nie ma poza czekaniem.
- Kiedyś czekałam na odzyskanie wzroku. Że może ktoś uleczy. Że coś się stanie. Taka nonsensowna nadzieja na odmianę.
- Dlaczego bezsensowna?
- Nadzieja może nie mieć sensu, bo jak się okaże, że pragnienie się nie stanie rzeczywistością, to świat staje się absurdem.
- Nikt nie mówił, że nie jest absurdem.
- Szukasz sensu czy absurdu?
- Jestem adwokatem diabła.
- Szukam sensu. Szukam sensu w tym, co jest teraz, nie w tym, co może lecz nie musi się stać.

Nie jesteś inny. Nie jesteś wyjątkowy. Wszyscy czujemy podobnie. Jeśli widzisz sens w spełnianiu swojej odmienności, wyjątkowości, oryginalności, kiedyś ktoś bezlitośnie pozbawi złudzeń. Pozostanie absurd.
Moje zapchlone cztery ściany. Zakurzony regał i szarobrudny ciek wodny, który nazywam za poetą moją rzeką, Wisłą, wcale nie zmieniły koloru. Tylko patrzę na nie z większą uwagą, na wykruszoną cegłę na przeciwległej ścianie. Otwarte oczy poszukują serca rzeczy.

[Andrzej Gruhn]

Jesteśmy próżnymi ludźmi
Wypchane kukły
Wsparte o siebie
Głowy wypełnione słomą
Kiedy do siebie szepczemy
Ciche i bez znaczenia
Są nasze suche głosy
Jak wiatr w suchej trawie
Jak szczurze kroki na rozbitym szkle
W naszej suchej piwnicy

Kształty bez formy, cienie bez koloru
Sparaliżowana siła , gesty bez ruchu.



"Źle z moimi nerwami tej nocy. Źle. Ach, zostań ze mną.
Mów do mnie. Czemu nigdy nic nie mówisz. Mów.
0 czym ty myślisz? Co ty myślisz? Co?
Ja nigdy nie wiem, o czym myślisz. Pomyśl."

Myślę - jesteśmy w szczurzym zaułku
Gdzie zmarli ludzie pogubili kości.

"Co to za hałas?"
Wiatr pod drzwiami.
"Co to za hałas znowu? Co ten wiatr wyrabia?"
Nic, znowu nic.
"Czy
Ty nic nie wiesz? Nic nie widzisz? Nie pamiętasz
Nic?"
Pamiętam
Perły lśnią - kiedyś to były oczy.
"Czy jesteś żywy, czy umarły? Nic nie ma w twej głowie?"
Tylko
0 0 0 ten szekspirowski szlagier
Taki elegancki
Tak inteligencki
"I co mam teraz robić? Co mam robić? Co?
Wyjść tak jak stoję i iść po ulicy
Z włosami rozwianymi, tak. A co zrobimy jutro?
I co w ogóle mamy robić?"