Kiedyś...

[Bernadetta1]

Kiedyś nauczysz sie czytać
z wyrazu powiek moich zmęczonych
kiedyś ściśnięciem dłoni oznajmisz
nadejście snów niewyśnionych

wpatrzony w profil uśpionej twarzy
nie płosząc rytmu mego oddechu
zapragniesz ująć w ramy poezji
coś co dalekie jest tak od ,,grzechu''

czy te niesforne kosmyki włosów?
(gdzieś na poduszce sen rozsypany)
będąc w kontraście z bieli pościelą
...spojrzenia dotyk jest im pisany

czy to ma dłoń tak zaciśnięta
trzyma kurczowo róg tej poduszki
błądząc wraz z Toba w scenerii sennej
przemierza leśnych odmętów dróżki

Coś Cię urzeknie, coś zauroczy
czekam w skupieniu na taką chwilę,
gdy słowo ,,kiedyś'', jakże odległe
...na sennej tratwie do mnie przypłynie

[Pancolek]

Dziecinne, Bernadettko. Cholernie ciężko napisać wiersz o miłości - zarówno o bólu, nadziei jak i szczęściu. Odradzałbym na początek taką tematykę, bo przejechać się jest wyjątkowo łatwo.

Pancuś

[Aron Zaczyński]

trudno jest pisać emocjonalnie i niebanalnie, tobie tu nie do końca wyszło, tak po za tym parę momentów
' Kiedyś nauczysz sie czytać już
z wyrazu powiek moich zmęczonych
kiedyś ściśnięciem dłoni oznajmisz
nadejście snów tych...niewyśnionych'

z powodu 'już' w wersie pierwszym i 'tych...' w wersie czwartym tracisz rytmikę, bez nich czyta się lepiej a naprawdę imho nic dobrego nie wnoszą, dalsza część wiersza 'mego oddechu' i , 'rama poezji', oj patos, patos, nie wystarczu mojego zamiast mego, 'mej' wybaczę bo szybciej się czyta, ale 'rama', ramy wystarczą, dalej
'z bielą pościeli w kontraście będąc' na co ten szyk przestawny, będąc w kontraście z bielą pościeli
na wcześniejsze wersy nie mam pomysłu ;P, dalej już nie będę męczył, pozwolę sobie tylko zamieścić po przeróbkach

Kiedyś nauczysz sie czytać
z wyrazu powiek moich zmęczonych
kiedyś ściśnięciem dłoni oznajmisz
nadejście snów niewyśnionych

wpatrzony w profil mej śpiącej twarzy
nie płosząc rytmu mojego oddechu
zapragniesz ująć w ramy poezji
coś co dalekie jest od ,,grzechu''

czy te niesforne kosmyki włosów?
(gdzieś na poduszce sen rozsypany)
w kontraście będąc z bielą pościeli
...spojrzenia dotyk jest im pisany

czy to ma dłoń tak zaciśnięta
trzyma kurczowo rogu poduszki
błądząc wraz z Toba w przestrzeni sennej
przemierza leśnych odmętów dróżki

Coś Cię urzeknie, coś zauroczy
czekam skupiena na taką chwilę,
gdy słowo ,,kiedyś'', jakże odległe
...na sennej tratwie do mnie przypłynie

wszystkie komentarze są moją osobistą opinią i dotyczą wiersza, nie autora komentowanego dzieła,
pozdrawiam ciepło

[Bernadetta1]

Pancolku..w założeniu miało być własnie dziecinne:)...takie jakieś kryterium sobie przyjęłam...wiem że przeróbek nie uniknę:) pozdr.

[Bernadetta1]

Aron Zaczyński: dzięki za komentarz:)...fakt Twoje przeróbki dużo wnoszą:)...pozwolę sobie z nich skorzystać choćby po części..pozdr.

[Bernadetta1]

hmm zupełnie nie wiem..( i chyba tego nie czuję niestety) dlaczego wiersze refleksyjne wychodzą mi patetyczne...:)pozdr.

[teresa943]

Bernadetto, wersja Arona zdecydowanie lepsza, tylko bym może zamiast
mej śpiącej twarzy dała "uśpionej twarzy"

serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Bernadetta1]

mnie też podoba sie Jego wersja:)...z całym szacunkiem:) pozdr.

[Aron Zaczyński]

oj ja jedynie poprawiłem drobne błędy które zdołałem zauważyć, nie zmieniłem kontekstu czy nawet szyku lekko tylko stonawałem nastrój, jednak dziękuję :)
pozdrawiam

[Bernadetta1]

jak tak sobie teraz patrzę na ten mój wiersz...tak sie zastanawiam jak właściwie pisać o miłości...bo chyba nie może być coś trudniejszego do uchwycenia niż ten własnie klimat:)