tylko tu

[janusz_pyzinski]

uwierz
że nigdzie nie znajdziesz
tyle ciepła co w domu
nikt nie daruje szczęścia
za darmo nikomu
tylko tu
matka wieczna życia suflerka
dzieciom podpowiada skrzydła
wysublimowanym oddechem wiatru
gasi słońca żar
zimą oddech zamienia w kołderkę
pod którą
z lotu motyla wykrawa sen
ojciec na patenie kielni
przynosi chleb
i pełne kieszenie małych szczęść
uwierz
oni ugaszą pożaru płomienie
i głownie nie będą spadać na bark
a nocą jak dwa archanioły
kuratelą skrzydeł będą strzec spokoju
kiedyś choćby wspomnieniem
powrócisz po latach poskręcanych dróg
tylko tu
śmiech braci i sióstr przyprawia o uśmiech
i wszystkie oczy-wieczne żyrandole
rozjaśniając mroki prowadzą do róż
i kwitną ogrody pełne tęsknoty
za każdym wygasłym dniem
po którym
następny dzień spełnionych nadziei
zapomnieniem wychodzi przez próg
uwierz
tylko tu
możesz zrzucić ciążące kamienie
ojciec wyniesie je za dom
tylko tu
możesz szczęście wypłakać w nieszczęściu
zapaska matki przyjmie wiele łez
tu w każdym kącie poliszynel
miłością pachnie na odległość
i stąd do nieba niedaleko
tu każdy niebo w oczach ma
choćbyś kiedyś nie zdążył za życiem
tutaj cię przyjmą w cztery ściany domu
jak ramiona otwarte drzwi
gestem wyciągniętej ręki
wyprawią wesele
przetykając srebrem kilim twoich dni
byś mógł dostrzec to co niedostrzegalne
zanim podzwonne zaczną grać ci świerszcze