a jednak

[janusz_pyzinski]

w galeriach snów
szukam tamtych obrazów
o których zapomnieli malarze
w muzeach kościołów
cierpliwie uczę się słów
wiary i modlitwy ojców
czasem wpadnę do kina
obejrzę film
z lat osiemdziesiątych
dwudziestego wieku
czasem w lesie świerk
przypomni mi ścieżkę
przez ugór dzieciństwa
urósł wydoroślał
być może zapomniał
jak targałem mu włosy
czasem jakiś zapach
powróci cudownym echem
pod nozdrza
spragnione tamtego powietrza
na które
ktoś niechcący wylał
cały flakon łąki
czasem bąk
ostudzi południowy zapał
chęci wejścia do tej samej rzeki
i choć gdzieniegdzie
malwy jeszcze
otwierają gościnne podwoje
i uśmiechnięte słoneczniki
rozjaśniają słońce
nie wchodzę
nie chcę znowu cierpieć
i znów bić się z myślami
czy warto
powracać ranami tęsknoty
na zgliszcza tamtych pejzaży
gdzie tylko iskry gwiazd
z czarnego komina nieba
wiedzą
że kiedyś stał tu dom
prawdziwy
jak spełniony sen sosny
przeznaczonej na opał
jak kamienny sen świątka
z którym tylko czasem
przywita się ptak
widzę czarne zimne kalendarze
rubinowy druk
pierwszych stron gazet
spływający krwią
scenariusz pisany sms-em
z wiarą że dotrze
do milczącego telefonu serca
odbieram krzyk samotności
jako swój
twardy dysk zapamiętał
jesteś