Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jeżeli choć jedna łza była z mojej winy,
Mogę powiedzieć, że jest mi przykro, nic ponad to,
Wybrałem samotną drogę, muszę nią dalej iść,
Nawet, jeśli nie mógłbym wciąż ufać ludzkim słowom.

Mogłoby się wydawać, że wódka nas połączy,
Zespoli, choć na moment nasze pijane serca,
Tak jak raz zespoliła Twoje i moje oczy,
Magią tej chwili, alkoholu, czasu, i miejsca.

Kościelne dzwony wybiły szóstą, czyli doba,
Od momentu, w którym usłyszałem Twoje imię,
Siedziałem bardzo blisko Ciebie, utknęły słowa,
Byłem idiotą i sam muszę unieść swą winę.

Wmawiałem sobie, że tak jest lepiej, bo nikt nie cierpi,
Jeżeli choć jedna łza była z mojej winy,
Nie mogę w nic wierzyć, nie mogę sobie wierzyć,
Kochałem samotność, do wczoraj, do krótkiej chwili.

Opublikowano

Cóż mogę napisać... Jedyne co mi się nasuwa- jesteś kimś, kogo znałam, kochałam, straciłam, kimś, kto właśnie wybrał pewną drogę w swoim życiu, na której nagle pojawiłam się. Nieoczekiwanie i bezlitosnie wdarłam się między dzwony koscielne... Rozumiesz kim on był? Jest to przepiękny wiersz, nie jest wcale mroczny, ani smutny, jest prawdziwy.
Pozdrawiam i życzę powodzenia, pamiętaj, że łzy nie były przez Ciebie, one były potrzebne, aby coś zrozumieć.

Opublikowano

Magdusiu... ja tak sobie myślę, że interpretacja nie otwiera pola aksjologicznego. Nie można chyba powiedzieć ze jest dobra czy zła. Dla mnie wiersz jest smutny bo wszystko dla mnie takim jest... tylko teraz po 2 pigułkach effectinu troszke mniej...;) pozdrawiam Cie gorąco:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka Poezja daje doskonałe złudzenie omnipotencji. Ale żeby naprawdę móc wykorzystać potencjał poezji, należy najpierw mieć odwagę żyć poza nią. Im więcej człowiek wie o sobie, o innych ludziach, o świecie i jego zjawiskach, tym bardziej świadomie może tworzyć rzeczywistość liryczną, tym odważniej zaglądać poza zwykły sens słów. Człowiek, który boi się żyć, będzie się też bał eksplorować głębię swoich myśli i emocji w dziele. Zatrzyma się na etapie rejestracji, a nie rozumienia.
    • @Berenika97 Czas leczy rany i pozwala spojrzeć na sytuację z innego punktu widzenia. Pewnym jest to, że tym podobne wydarzenia na długo, jeśli nie na zawsze zostaną w sercu i umyśle, a co dana osoba z tym zrobi niewątpliwie ukształtuje ciąg dalszy przyszłości.   Przeczytałem wiele, wiele lat temu swój horoskop na całe życie, a szczególnie moje relacje z kobietami i wierzcie mi wówczas  raczej w to nie wierzyłem, byłem nastolatkiem, ale życie potwierdziło to co tam wówczas przeczytałem. Powie ktoś, że to po prostu przypadek, że to moje wybory działania, reakcje i brak doświadczenia ukierunkowały wydarzenia w takim a nie innym kierunku. Nie zaprzeczam, lecz uważam, że przeznaczenie odgrywa w ludzkim życiu dominującą rolę.  Dla heteroseksualnego mężczyzny, kobieta zawsze będzie ważną częścią życia, ale przysłowie: "Jak sobie pościelesz tak się wyśpisz" mówi samo za siebie.
    • @Berenika97 Siedział mi w głowie ten wiersz przez parę dni :) więc muszę dopisać    Odwrócony wisielec  wyszedł w karcie więc skreśleni byli już na starcie tak uwierzyła że to o nich chodziło że przez pętle jej życie  się zakończyło
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Tak - wierszem można wiele, myślę, że więcej niż sobą, chociaż to też cząstka Ciebie.
    • @Krzysic4 czarno bialym    No... nie zgubiłeś się, pozdrawiam serdecznie i dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...