dopóki

[janusz_pyzinski]

dopóki strzechę zdobi bocian
przynosząc z sobą woń ciepłych krajów
dopóki w stawie skrzek składa żaba
i słowik śpiewa z kolejnym majem
jeszcze nam wiary w jutro nie odbieraj
ani nadziei na powroty
gdy opętane babim latem
słońce ucieczkę z nieba planuje
jeszcze nas olśni swoim światłem
ścierając z drogi kurze i cienie
ty w świadomości każdym zmysłem
na płótnie czasu namaluj ciszę
w oczach kasztanki
i turkot wozu drabiniasty
zgubiony zapach siana i mięty
rozkojarzone dymy z kartoflisk
spacery świątka po rozstajach
z gwiezdnym różańcem w dłoni
szukającego w lustrze czasu
Anioła Stróża Ukojenia
między tobą a Bogiem
mieszkających ludzi
by mogli szczęśliwymi
nazywać się czasem
zanim pająk na grzbiecie
przyniesie im krzyże
namaluj dźwięki mimowolnie
śledzące ścieżkę wiadra w studni
gościa skrzypiącej furtki-wiatr
w którym próbujesz dostrzec siebie
szept nietoperza w warkoczu nocy
śmiech jaskółki z krzyku nuchy
namaluj złotym pędzlem jęczmienia
polany słońca w wyobraźni lasu
cień matki w potężnych konarach
ramion cienia ojca czekający w kuchni
tam i tak nie wszystkich nas wpuszczą
jak do niekonwencjonalnej elektrowni czasu
gdzie się buduje drewnianego konia
na wyczerpanym
z tęsknoty papierze
namaluj zimny księżyc
naucz go symulować
mroku węgle ciepłe
tych miejsc mimo wszystko
wciąż mocno się trzymam
jak miód
między nożem
i chlebem

[Goya Abramowicz]

Aż mnie poraziły barwy, gdy przeszłam z wiersz "wszystko już było", do tego tutaj. niesamowite uczucie ;) I wcale się niedziwię,że mocno się trzymasz, "jak miód między nożem a chlebem". Po prostu warto, pozdrawiam ;)