wszystko już było

[janusz_pyzinski]

było już takie milczenie
które milczeniem nie było
bezgłosnym krzykiem i bólem
wnętrze na zewnątrz krwawiło
i nikt go nie mógł zrozumieć
i widzieć bo krew w noc wsiąkała
i nikt go nie mógł przewidzieć
jak latem śniegowego płatka
i były już takie chwile
chwil spalonych na popiół
i łzy niewidoczne a gorzkie
jak pośród łąki piołun
były wycieczki na balkon
namiastkę wolnej przestrzeni
były powroty w codzienność
na zagracony pokój
przegniłe sznury wisielcze
co miały być trampoliną
kapoki brzytew topielczych
wypadki myśli skuteczne
pod trudnych doznań pierzyną
były modlitwy klęczniki
do pierwszego ścierpnięcia
rytuał wiary w niemożność
były przekleństwa i drwiny
była ucieczka w alkohol
wszystko co było możliwe już było
by móc dogodzić słabościom
na własnym pasku od spodni
powiesił własną samotność
i przejrzał-tuż obok
tylko rękę wyciągnąć
i brać pełną garścią
przepływało życie
jak milczenie kruche
jak widok z balkonu
pejzaż alkoholu
strach
przed odpowiedzialnością

[Goya Abramowicz]

A jednak nie wszystko było. Było czarno. A kolorowo nie. I może dlatego ten pasek od spodni. Smutne...