Wędrowiec

[Antena M]

Wędrowiec życia
z plecakiem pełnym trosk
zbłąkany wśród nędzy ludzkiej
wśród nieszczęść
i modlitw o śmierć
w oczach ma naiwną nadzieję
co jak światło w tunelu
szkłem łzy lśni
a prośba jego ust
w uszach szelestem liści się odbija

Kiedyż ty wędrowcze do celu dotrzesz
kiedyż przygarną cię do siebie szczęśliwe ramiona
kiedy z twych oczu już nie nadzieja
lecz radość łzą się potoczy?

Twe usta szepczą modlitwę o kres
w oczach łza zwątpienia
plecak już prawie jest jak garb
a ty idziesz, idziesz wciąż
gnany wiatrem przeznaczenia.

[Goya Abramowicz]

Słowami Lea Len napiszę : patetyczne ale, w granicach rozsądku... Pozdrawiam...I zajrzyj tu częściej niżby wena ci nakazywała... ;P

[Antena M]

Jestem. Dziękuję za odwiedziny. Szkoda, że tu tak pusto. Nie podoba się, czy co?