Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ból

Lady Starlight
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Patrycja Rosłoniec

Patrycja Rosłoniec

Opublikowano
Opublikowano

Hmmm... Dla mnie ta forma jest nie do przyjęcia... Jakaś taka masochistyczna. I co znaczy stwierdzenie: "ból cię kocha
aż do mnie " lub "tak ogromnie ból mnie kocha do ciebie "... A w wersie siódmym już totalnie się zakręciłam... "Z dużo bólu kochanie"?????? A co to znaczy??? Strasznie to chaotyczne i chyba napisane na siłę... Pozdrawiam.

Lady Starlight

Lady Starlight

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

do bólu nie dopiera się słów...one się same kleją do palców...a co do pisania na siłę...w tym wypadku jest to rzecz tym bardziej niemożliwa...proszę zwrócić sie do własnych emocji , każdy przez ból był kochany...reszta to metafora

Patrycja Rosłoniec

Patrycja Rosłoniec

Opublikowano
Opublikowano

Tak, lubię niedomówienia, tajemnice... Ale nie takie niedomówienia, w których nic się nie łączy. nie chcę krytykowac Pani utworu, bo jest pani i tylko pani... O czymś Pani myślała pisząc go i wie doskonale o czym jest... Ale proszę mi wierzyć... Nie potrafię nijak zinterpretować stwierdzenia "z dużo bólu kochanie" i wcześniejszych które wymieniłam... I nie sądzę, żeby była to kwestia niedopowiedzeń... Po prostu straszny chaos wdarł się do Pani utworu... Był kiedyś taki żart : Czym się różni wróbelek? Tym, że ma jedną nóżkę bardziej... Nie wiem czy tak to brzmiało, ale chodzi głównie o zamysł. Właśnie z tym mi się skojarzył Pani wiersz. Coś się zaczęło, ale miała Pani milion pomysłów, próbowała Pani je spisać i wyszło tak, że nie ma w tym zbyt dużo sensu... Albo chociaż jakiegoś ułożenia... I proszę nie zrażać się zbytnio do mnie. Nie ma w tym złośliwości. Po prostu taka jest moja opinia. Patrycja.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Allen N.
      Dziennik ćpunki

        24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...