żeby mieć

[janusz_pyzinski]

żeby mieć czas na chwilę przystanąć
zapatrzyć się w niebo zatęsknić
zobaczyć jak piękny jest świat
lecz żeby go widzieć trzeba go rozumieć
dostrzegać pamięć pochłaniać echo słów
patrzeć jak płatki śniegu wirując za szybą
stwarzają obraz podobny zstępującym aniołom
a my w pejzaże swoje wpisani
znów dalsi sobie niż wczoraj
i jakby od niechcenia
pies odchodzi od nas
kupujemy gazety w kioskach
czasem wpadniemy do biblioteki
rzeźbimy swój świat mocą wyobraźni
nierzadko kończymy uniwersytet
a jednak
z ciałem uwięzionym w potrzasku
pieniądza
czekamy na uderzenie pioruna
rzucamy zimne pocałunki kwiatom
pensjonariusze nowych domów
z centralnym ogrzewaniem
spod strzechy i kamienia
nie pamiętamy garbu starca komina
plotkującego ze znajomą ścieżką
o furtce co przeganiała wiatr
i tyle spraw otwierała naraz
a stąd nawet mysz
obarczona ciężarem kota
odeszła donikąd
żeby mieć w sobie tyle siły
by ciężar rozłąki udźwignąć
zapatrzyć się w niebo zatęsknić
za wonią siana oszałamiającą
niepamięć głęboka jak cisza
skąd kwiaty wyfruną znowu
z luster motylich skrzydeł
i stary ptak wyśpiewa naszą młodość
co ją na nieba błękicie
złotem napisały kłosy
powoli obrasta nas bluszczowy smutek
odliczamy godziny zamykanej przestrzeni
rozwieszonej między słowem i gestem
jak jesienne pranie ostatnie przed deszczem
co strząsa w nas nieuchronne zasypianie
i ptaki gotowe już do odlotu

[Lea Len]

wszystkie ważne sprawy odstawiam na bok, by czytać Twe poezje. Odkrywam w sobie nową stronę życia i jego nowy smak. Dzięki Ci za to. Lea Len