Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

to nie my toniemy
w przyzwoitym
przy swoich
można przylgnąć do trzeciej ręki
przeskoczyć panikę
odcumować
od brzegów bagien

na dwóch baniakach tlenu
zachwycić się sobą i tylko sobą
chcąc zaufać komuś obcemu
podczas niewiadomej
ocalić od wspomnienia

kotwicę dzieląc na haki
w bezpiecznym rozmnożeniu
odwieszać ryzyko
za przynętę

*

dlaczego tylko nam
z troską o obcych
zamykanych w cudzysłowie
po drodze do umknięcia
przyszło wchłaniać truciznę

kłamać po bożemu
czarować bluźnierstwem
utrzymując formę
twarzy skurcz
rdzewieje pomiędzy gliną a wodą

płuca

to nie ja ani ty
to kaszel ostał się na dnie
przypomina
kotwiczy
przywołuje do wspomnienia

rozdzierający objaw wielu chorób

Opublikowano

Tekst nużący w czytaniu, niedopowiedzenia to bardziej "niedopisania" , przeszkadza monotonny rytm wyliczanki :(przylgnąć,przeskoczyć,odcumować,zachwycić,móc,zaufać,ocalić,odwieszać,wchłaniać,kłamać,
czarować),banał pointy osłabia wymowę całości.Szkoda bo temat zmierzenia się z traumatyczną pamięcią ,ciekawy.Nie wyszło tym razem .Pozdrawiam.

Opublikowano
ocalić od wspomnienia

kotwicę dzieląc na haki
w bezpiecznym rozmnożeniu
odwieszać ryzyko
za przynętę


zapominać o wartościach, podejmować ryzyko
bezpieczeństwa za przynętę (polityka?);
intrygują mnie także "płuca" i "trucizna",
czy tu chodzi o tę "przynętę", czy może o ochronę środowiska,
a może o nałóg palenia?

to nie ja ani ty
to kaszel ostał się na dnie
przypomina
kotwiczy
przywołuje do wspomnienia

rozdzierający objaw wielu chorób


Ten kaszel (nęka palaczy) przypomina (może boląca rana?)
kotwiczy (ciągle leży na dnie) i to właśnie on przywołuje
wspomnienia (trudno mi rozgryźć dokładnie, jakie), ale
jest to coś, co dręczy...(może wyrzuty sumienia?).
Tytuł "...ocalić od wspomnienia" - przekornie, ironicznie
odwrotność do "ocalić od zapomnienia"?
Nie wiem. Trudny wiersz, dużo treści, ale coś w sobie ma
bardzo ważnego skoro wracałam tu już kilka razy...
tylko na razie chyba jestem "w lesie"...

Serdecznie pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




wiersz w takim razie powinien brzmieć ocalić od "przepełnienia"
byłoby adekwatnie.

dzięki za krótkie uświadomienie
które nie jest nowością.
ale subiektywnie ok. nic nikomu nie bronie. i zgadzam się z Twoją opinią.

bywaj/

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @leszek piotr laskowskiMożna go zrozumieć dosłownie. Ale ja bym też spróbowała jakoś rozszerzyć znaczenie - nie ograniczałabym go nie tylko do głosu w dyskusji przeciw socjalowi. Bo wybór między jałmużną i resztkami a szorstką wolnością może dotyczyć wielu innych aspektów życia - np. miłości, życia rodzinnego, osiągania celów (nie tylko zawodowych).
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - cieszy mnie że zatrzymał - dziękuję za odwiedzenie i miły komentarz -                                                                                                       Pzdr.
    • @Berenika97 Niestety nie czytałam książki, więc muszę odczytać wiersz intuicyjnie. Raczej nie poszłam przy interpretacji w kierunku śmierci, a bardziej w kierunku wyzwalania się z różnych oplotów życiowych, chyba przede wszystkim w relacjach z ludźmi. Tematyką utworu może być niszczący, destrukcyjny związek, w którym, jak piszesz - "słowo zamarzło", czyli zabrakło już nadziei na komunikację i wzajemne zrozumienie. Krystalizacja ładnie pokazuje drogę od punktu zwrotnego do realizacji celu i samoświadomości. Wszelkie toksyczne relacje mają to do siebie, że odbierają to, co każdy ma - z psychologicznej perspektywy - najcenniejszego, czyli poczucie własnej wartości. Brak tegoż - uruchamia szereg lęków. Kostka lodu pod językiem - najpierw rani, to pierwszy etap, kiedy wyjście z impasu wydaje się przerażające. Temu uczuciu towarzyszy stan bezradności (wyuczonej) - gdy codzienność traci smak, bo brakuje woli sprawczego wkomponowania się w nią. Ale lód wygładza się - to symbolizuje odzyskiwanie siebie. Z upływem czasu w głowie otwierają się nowe, jasne możliwości. Aż w końcu można podjąć ostateczną decyzję, uwolnić się - a podstawą jest wyzbycie się psychologicznych ograniczeń. Pozostaje bezpieczeństwo i spokój.
    • @Leszczym   Chcę podkreślić, że dobrze nakreślił sytuację, choć nie przekreślam opcji, że w tym kajecie A5 skreślił już niejedną szansę - zanim ją jeszcze podkreślił. 
    • @Wochen   Ten wiersz mówi o kruchości bez żalu, o przemijaniu bez rozpaczy. "Ulepiony z marzeń" i jednocześnie "rozsypany jak liście" - to napięcie między formą a rozpadem trzyma przez całą lekturę. A ta końcowa cisza, "tylko słuchaj", działa jak oddech wstrzymany w połowie. Bardzo poruszające.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...