Granice

[Konstantinodos]

a gdybyś tak zasnął we śnie, raz jeszcze
wtulił się w przestrzeń – usłyszałbyś dźwięk
tej ostatniej gwiazdy której imię śmierć

lub może znów obudził się
lecz w jakimś innym życiu, w jakimś innym ciele
wiedząc o czymś ważnym, płakać czując stare

albo stanął obok, na ulicy w parku
będąc drzewem, ponad miastem jako wiatr
widzieć wszystko lecz nie tak

jak przedtem, teraz jesteś poza snem, gdzieś na
zewnątrz, dalej jeszcze – oto miejsce
gdzie żadnej miary już nie ma

więc gdzie właściwie jesteś? - są
takie granice poza wyobraźnią, których
przekroczyć się już nie da

więc możesz spekulować wciąż domyślać się
i tak pozostaniesz wewnątrz swoich ścian
bo nawet gdybyś wiedział, nawet gdybyś zasnął

we śnie

to gdzie wtedy jesteś?

[Drax]

Ha, to ciekawe. Wydaje mi się, że jest dobry. Tylko ma taki... taki... (cholera, znowu nie mogę się wysłowić ;p). Jest jednym z tych wierszy, które czytając, mam wrażenie, że rozumiem z niego mniej niż połowę...

Jak dla mnie to on jest o granicy wyobraźni. A tą jest dla podmiotu lirycznego życie drugiego człowieka. Żaden z nas nie potrafi zrozumieć sytuacji drugiego człowieka. Wiersz zwraca uwagę na to, że nawet we śnie nie jesteśmy w stanie spojrzeć z boku, obiektywnie (jak drzewo, czy wiatr). A choćbyśmy sądzieli, że jest inaczej, to jest to tylko sen. Złudzenie.

Druga sprawa poruszona to znany fakt, że nie ma życia "na próbę". We śnie nawet nie obudzi się człowiek w innym ciele, już wiedząc, jak żyć. A choćby nawet wydawało mu się, że tak się dzieje (że zaczyna od nowa - "lub może obudził się znów / lecz w jakimś innym życiu), to i tak jest to złudzenie, bo wciąż będzie "płakać czując stare"...

Pewnie jest tego więcej; ja wyciągnąłem tyle. Styl bardzo dobry. Trochę tajemniczy, taki surowy. Mówi głosem mentora, ale pouczająco, Chce się go słuchać.

Pozdrawiam,
Drax

[Waldemar Talar]

Bardzo mocny i zmuszający do refleksji wiersz
Konstantinodosie- poruszyłeś bardzo ciekawy temat
i rzeczowo w nim pytasz mimo że trudno o przejzystą
odpowiedz.
Mi osobiście bardzo przypadł.
miłego popołudnia życzę

[teresa943]

Granice wyobraźni, granica życia i śmierci...nie jesteśmy w stanie przekroczyć;
myślę, że to można odnieść także do interpretowania poezji; tak naprawdę
nigdy nie wiemy, co miał na myśli autor, możemy tylko domyślać się, wyobrażać,
ale pewności mieć nie możemy; czasami za zasłoną banału, kryje się coś bardzo
istotnego i bez wnikliwego wczytania się nie rozgryziemy.
Dobry wiersz.
Serdecznie pozdrawiam
-teresa