Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przyprószone listowiem
perły - dniem i nocą
śpią jak w depozycie
gdzieś za horyzontem
na końcu świata.

Wystarczy je musnąć
uśpione sinym czasem
- pragnienia czyste
i słowa zapomniane.
Ja już ich nie zliczę.

U zbiegu ścieżek
śmiać się będziemy
jak dzieci, do łez
co jedną po drugiej
znajdziemy w słowach.

Poznamy siebie innych
i światy – ten bez Ciebie
i ten Twój, pełny
- beze mnie.
Światy Nakazane, odrębne.

Już nie odkryję słów
kiedyś wypowiedzianych
i pragnień czystych
dawno zaniechanych.

Opublikowano

No teraz nie dziwie się, skąd ten gust - patetyzm, wiersz jak nadęty balon krąży w rejonach blagi, powtarzalność, schematyczność - czyli coś, co cechuje szmirę i tandetę. Na bazerek z tym utworkiem potworkiem.

PS - kto zgadnie skąd pochodzi wers: "słowa niewypowiedziane"?

Opublikowano

Beeni, dzięki za wsparcie i niejako obrone mego wiersza.
Owszem, stawiam pierwsze kroki, ale... jestem uparty:):)
Serdecznie pozdrawiam i z tego powodu, że podobają mi się pani utwory
- czytam choc jak na razie nie odważyłem się ich komentować.
Miłego wieczoru.

Opublikowano

wiersz ma w sobie smutek i tęsknotę

Gdzieś na końcu świata
między nocą a dniem
śpią perły-uśpione czasem
listowiem przysypane

Wystarczy je musnąć
moje pragnienie czyste
i słowa zapamiętane
dzisiaj już ich nie zliczę

Już nie odkryję słów
i pragnień zaniechanych
kiedyś wypowiedzianych
w słowach odnajdziemy łzy
(gdy się spotkamy)

Poznamy siebie innimi
światem Nakazanym
(odrębnym)
ten bez Ciebie i ten pełny
Twój beze mnie.

może tak-bardzo smutny
Pozdrawiam milutko

Opublikowano

Dzień dobry kaja-maja:)
Wiem wiem, ale z tym wierszem można jeszcze coś zrobić.
Kiedyś dam go jeszcze na warsztat...
Twoja wersja jakby lepsza, choć smutniejsza - fakt.
Dzięki za zainteresowanie i poświęcony czas.
Pozdrawiam:)

Opublikowano

perły przyprószone listowiem
gdzieś za horyzontem uspione
wystarczy musnąć sinym czasem
pragnienia czyste zapomniane słowa
już nie zliczę

u zbiegu ścieżek śmiać się
będziemy do łez jak dzieci
odnajdziemy siebie innych
i światy ten bez Ciebie
i ten Twój pełny
- beze mnie

światy odrębne dawno
zaniechane

Sory Zbyszku, trochę sobie pogrzebałam.
Nie musi być tak, ale wydaje mi się, że
wiersz wiele by zyskał, gdyby go trochę
"pociachać"...(niekoniecznie tak).

Jest to wiersz o nieszczęśliwej miłości, która jest wciąż żywa.
Peel w marzeniach wraca do tej miłości; obiekt jego uczuć
najprawdopodobniej ułożył sobie życie z kim innym a peel
zrezygnował z pragnień "dawno zaniechanych";
tęsknota i smutek i rezygnacja nie pozwalają mieć złudzeń
"nie odkryję słów i pragnień czystych..."
Bardzo nieszczęśliwy ten peel.
Tak sobie pofantazjowalam.
Uśmiechu mimo wszystko.
:)))
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

No właśnie spokojnie, konstruktywnie, zachęcająco i wspomagająco.
Spostrzeżenia i pomysły teresy, kai-mai i Sylwestra napewno wykożystam,
są trafne.
Szczególne podziękowania dla Tereski za pocieszenie peela:)))
oraz za wnikliwość oceny.
Wszystkich Was serdecznie pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Wszechświat

       

      Nikt nie wie czy istnieje jeden wielki wszechświat, czy może też istnieją jakieś wszechświaty równoległe. Ten widzialny wszechświat jest jeden: miliardy galaktyk, tryliony gwiazd... . A wiele gwiazd ma własne układy planet. Czy zatem jest możliwe to, iż jeszcze gdzieś istnieje życie podobne w formie do tego, jakie znamy? Jeden z pierwszych badaczy wszechświata już w okresie renesansu rzucił oficjalnie taką myśl, że Bóg mógł stworzyć życie w innym układzie gwiezdno – planetarnym, a był głównie filozofem religii. Obserwował słońce i planety naszego układu gwiezdnego. Był wnikliwym badaczem „nieba”, nieboskłonu czy firmamentu. Od tego wydarzenia upłynęło już sporo czasu i doszło do znacznej ilości odkryć astronomicznych, a jednak wciąż czekamy na „wiadomość” od istniejącego gdzieś tam w kosmosie życia. Jak dotąd nie pojawiły się żadne dane na ten temat, a jedynie niejasne intuicje, domysły, hipotezy oparte o naszą nieokiełznaną fantazję.

       

      Liczące się grono naukowców wysuwa hipotezę, że wszechświat powstał około 13,5 miliarda lat temu skutkiem „wielkiego wybuchu” materii. Podobno od tego momentu stale się rozszerza, aby później się kurczyć. Jeszcze inna hipoteza głosi, iż wszechświat wcale się nie rozszerza i nie kurczy tylko jest stabilny choć w swojej postaci stale zmienny, zmienny pozornie. Alternatywną teorią jest ta mówiąca, że wszechświat powstał na pewnej przestrzeni czasu wynoszącej nie miliardy, nie miliony ale tysiące lat. Może świadczyć o tym nasza planeta, ziemia i inteligentne życie, które na niej powstało. Wszechświat nic o sobie nie wie, natomiast my, ludzie, zamieszkujący planetę wiemy o wszechświecie więcej niż on sam o sobie. Gdyby nie „zasada antropiczna” w ogóle nie byłoby mowy o wszechświecie. Istniałby sobie nie ujęty w żadną dyscyplinę naukową. Zatem gdyby nie istniała stała grawitacja, stała prędkość światła w próżni i tzw. „stała Plancka”, wszechświat by nie istniał, czyli nie istniałaby świadomość o wszechświecie we wszechświecie. I w ten oto sposób myślenia mamy wszechświat godny podziwu, ogromny, wspaniały. Prawdopodobnie dzieło „inteligentnego projektanta”. Warto spojrzeć jeszcze na układ planetarny naszej gwiazdy, słońca i na krążące wokół niego planety różnych rozmiarów i rozmaitej materii. Choć tak bardzo różniące się od siebie planety, każda odgrywa ważką rolę w układzie planetarnym.

       

      Na przykład Jowisz, który pełni m. in. rolę „pochłaniacza” wszelkich, kosmicznych „śmieci” jest największą kulą gazową i to z tego powodu jego siła przyciągania jest tak wielka. Ma liczne księżyce; na jednym z nich podobno jest woda. Czy to przypadek, że pełni on rolę takiego „odkurzacza” i pozwala ziemi na spokojne trwanie, nie niepokojone przez komety, planetoidy i inne „śmieci” kosmiczne. Ziemia... jedyna planeta pełna życia, położona niezbyt blisko słońca i nie za daleko: czyżby też przypadkiem? Czy można policzyć ile gwiazd ma własne układy planetarne, a ile ich nie ma w ogóle? W galaktyce są tryliony gwiazd, a galaktyk mamy trudną do policzenia ilość. Naukowcy skonstruowali nawet specjalne urządzenia emitujące sygnały informacyjne w kosmos, w nadziei, że jakaś inteligentna, obca cywilizacja odpowie na nasze sygnały wysyłane z ziemi. Jak dotąd panuje „grobowa cisza”. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jesteśmy sami w tym ogromnym wszechświecie: żadnych kosmitów ni widu ni słychu. Niektórzy spekulanci popularnonaukowi wysnuwali teorie na temat piramid egipskich czy Płaskowyżu Nasca, tajemniczych „kręgów w zbożu”. I co? I nic... . Nadal ziemia krąży po orbicie samotnie. Jednak wszystko wydaje się mieć jakiś cel, cel ukryty, nieoczywisty, nasuwający się człowiekowi myślącemu. Człowiek, skoro został obdarzony rozumem musi mieć jakiś cel swojej egzystencji we wszechświecie, musi znaleźć odpowiedź na dręczące jego pytanie: po co istnieje? Gdyby życie na ziemi było bezcelowe nie posiadałoby przecież umysłu tak uporczywie domagającego się odpowiedzi na to pytanie.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...