Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Stracone dusze

Łasic Kumaty
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Łasic Kumaty

Łasic Kumaty

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Stracone dusze
Dryfujące od rafy do rafy
Po bezbrzeżnym oceanie
Beznadziei
Bez nadziei

Potargane żagle
Urwane stery
Na powierzchni trzyma tylko
Jakaś wyuczona irracjonalna
Niezatapialność

Kiedyś młode śmigłe
Dumną piersią pruły fale życia
Nie przeczuwając co się czai
Pod powierzchnią

Teraz pozbawione
Takielunku złudzeń
Kompasu nadziei
Steru marzeń
Szalup ratunkowych
Brną wytrwale

Teraz napędza je inna siła
Coraz wyraźniej widzą bowiem
Cmentarzysko wraków we mgle

Jedyny cel ich podróży

Zbyszek_Dwa

Zbyszek_Dwa

Opublikowano
Opublikowano

No jest wiersz troszkę polityczny, społeczny - tak go odebralem.
W Polsce istnieje zbyt duża grupa takich wraków bez marzeń, bez pomocy,
bez celu. Jedyne co ich trzyma to szacunek dla życia a może i dla Boga.
Zamknięta wg. systemu, planowo.
Ale to jest tylko moje zdanie.
Pozdrawiam Kumaty:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • huzarc
      Rewolta na wiosnę!

      Przez huzarc · Opublikowano

      @Papierowy Lis poetyckie kuszenie wiosny. Ale jaka będzie dopiero się przekonamy.
    • orkan11
      Koc

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Twój koc kładzie się miękko na skórze, Otula bezszelestnie niczym chmury szczyty Tatr. Czaruje. Co będzie efektem tej magii, nie wie żadne z nas.   Miarowe drgania Twych gorących tętnic buzują we mnie w tej jesienno-zimowej scenerii.   Kim jesteśmy dla siebie wtuleni w tym iglastym niebie? Czego pragniemy targani swoim milczeniem i potęgą natury?   Dym z krakowskiego komina zakłóca sakralność tej sceny. Krzyczy, że dwadzieścia trzy metry nad ziemią nie ma miłości. Biały demon gwałtownie zamienia nasze marzenia w gorzki smog.   A jednak... Jeden policzek, tysiąc ruchów serdecznego palca, I znów przed oczami tylko widok znajomych, dobrych Szczytów. One przetrwały niejedną apokalipsę I stanowczo wlewają w dwa strwożone serca pewność, Że to tu i teraz nie może być tylko złudzeniem.   Stary, wyleniały Koc-Czarodziej.
    • hollow man
      tableteczki

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Magdalena Pisz od razu - będzie tryptyk. Zajmiesz mądrościowe miejsce centrystyczne. Ja już swój skończyłem.    
    • Papierowy Lis
      WIOSNO, DZIEWICO LEKKICH OBYCZAJÓW

      Przez Papierowy Lis · Opublikowano

      @Le-sław "długo bo do lata", aż się uśmiechnąłem, prawdziwe wiosenne zaloty. Gustuje i pozdrawiam 
    • Papierowy Lis
      Rewolta na wiosnę!

      Przez Papierowy Lis · Opublikowano

      Dłoń boskości, dłoń człowieka Pracą dłoni świat ten stoi Dłonią twarz zakrywa śmiałek Co się drugiej dłoni boi   Dłoń otwarta, dłoń zamknięta  Zaciśnięta złością w pięści Dłoń pokoju, dłoń zwycięstwa W dłoń horyzont kraniec zmieści   W pieniądz dłoń przyozdobiona Pęta w krawat naszą duszę Zamieniając życia - mogę Na wytarte śmiercią - muszę   Ileż jeszcze serc uścisków Stłumi dłoń żelaznym chłodem Ileż pragnień zgasi, zdusi Ileż oczu przymknie grobem Nim się wreszcie w lot rozbudzą marzeń skrzydła Ikarowe... ?   Póki życie ogniem płonie Zatrzymajmy dłoni trwogę, Choćby zdały się wysiłki  Niczym prace syzyfowe Wzywam Was do zewu życia! Niech przymusy w każdej głowie Tłamszą muszę narzucone Rezonując serca - mogę!   Porzuć lęki i zwątpienia, Nadwolności trudu trwogę Właśnie życie się zaczyna Krzyknij mogę! Głośniej, MOGĘ!!!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...