Pieśń o Kadłubku

[Greeley Skądinąd]

Hen, gdzie fal spienionych toczą się odmęty,
gdzie tańcują w krąg łososie i delfiny,
na mieliźnie, co podobna do łysiny,
żył człowieczek raz, bezuchy i bezpięty.

Żył beztrosko, choć był mały niczym kubek,
tak szczęśliwie, jakby już był w niebo wzięty,
na kolację jadał zupę z psich podróbek
a nazywał się Kadłubek Jan Wincenty.

Raz go delfin młody spytał nieopatrznie:
„Mój Kadłubku, jakie skrywasz w sercu winy,
że swój żywot pędzisz cicho i nieznacznie
na mieliźnie wciąż podobnej do łysiny.
Możeś ty jest jaki zbrodniarz albo ubek
a nie żaden Jan Wincenty tyś Kadłubek?”

Lecz mu nie rzekł ani słowa ów człowieczek,
bo akurat się zachwycał tłustym śledziem,
co go razem z konfiturą z dwóch porzeczek
miał zjeść zamiar, jako deser po obiedzie.

„Och, Kadłubku, no a może tyś wyklęty
w swoim kraju, czarna owca i „non grata”?
- rzekła foka, łbem pluskając, gdzie okręty
zawijają tylko raz na cztery lata.

Ale znowu nasz bohater ani słowa
nie powiedział, no bo właśnie jadł był kaszę,
którą w dziobie mu przyniosła stara sowa
a do tego wypił rumu dziesięć flaszek.

„Ty, Wicenty, musisz bracie być wygnańcem,
za swój wygląd, tudzież pewnie za poglądy,
- wybulgotał mors siwawy, niegdyś blondyn,
popisując się przed foką swoim tańcem.
- „Albo może tyś hodowcą leśnych hubek,
a nie zwykły Jan Wincenty tyś Kadłubek?”

Jednak słowa po Kadłubku jak po kaczce
popłynęły, nie czepiając się go wcale,
gdyż zajęty był chowaniem w wyżymaczce
tłustej szynki, którą wędził przy powale.

„Nie – odezwał stary się wieloryb -
on na pewno okradł w nocy własną matkę,
zapakował jej dobytek w zgrzebne wory
i przypłynął wynajętym, tutaj, statkiem.”

Jan Wincenty nie wymówił ani słowa,
tylko cisnął garść pietruchy wprost do gara,
w którym wrzała właśnie zupa ogonowa,
przyrządzona z lwich ogonów i kalmara.
Chociaż bowiem całkiem mały był to gzubek,
to apetyt miał wprost straszny Jan Kadłubek.

Wszystkie ryby żarła cięgiem ta ciekawość:
Skąd i po co tu zabłądził ów człeczyna?
Czym przyjechał w owe strony i co za gość?
A Wincenty milczkiem spijał stare wina,
po czym legał, dając spocząć swym oczętom,
z miną całkiem niesłychanie wniebowziętą.

I tak trwała ta idylla bezustannie,
aż, któregoś dnia niechcący, po obiedzie,
nieopatrznie zasnął Jan Wincenty w wannie
i utopił się, gdzie w krąg pływały śledzie
- na mieliźnie, co podobna do łysiny,
gdzie tańcują też łososie i delfiny.

Tam nagrobek tkwi (skromniutki miał pochówek),
na nim napis: „Stań przechodniu zaganiany
- tutaj leży pewien Dablju Dżej Kadłubek,
człowiek znikąd mianowicie nam nieznany.
Miał tu u nas opierunek no i wikt,
lecz kim był – do dzisiaj nie wie nikt."

[melg]

Pierwszy ulubiony na tym forum. Zaczęło się świetnie, potem się przestraszyłem, że te świetne rymy będą zgubione przez ich nieregularny układ, ale okazało się, że to nie brak kunsztu, tylko zmyślna kombinacja. Absurd, prawda o ludziach, styl limeryków Leara, może nawet (o zgrozo) lepiej, bo nie traci w tłumaczeniu (z oryginałem nie miałem do czynienia), z lekką nutką Boya, filuterne jak sam filut. Miód :)
i ja tam czekam na więcej

Edit:
Wrzuciłem do google'a fragment i znalazłem bloga, zaraz się zapoznam, ale to co już widzę - genialne :D Teraz wszystko musi być wyzwolone i wpętla się w formę wyzwoloną, brakuje fajnych rymowanek przed pukaniem. Gratuluję, chylę... :)

[Greeley Skądinąd]

Dzięki serdeczne za łaskawe przyjęcie. Wiersz jest rzeczywiście inspirowany twórczością Leara i jemu podobnych. Nie jestem jakimś tam wielkim poetą, dla mnie pisanie jest raczej odskocznią od rzeczywistości (może trochę zemstą na niej) i staram się, żeby przynosiło innym radość (stąd pójście moje w kierunku poezji nonsensu), więc jeżeli choć cień uśmiechu zagościł na Twojej twarzy, cel uważam za osiągnięty. Zajrzałem też w Twoje wiersze z ciekawości i jestem pod wrażeniem. Nie komentuję, bo nie uważam się za krytyka, ale podobają mi się i nie jest to pochlebstwo "odwdzięczające" za pozytywny komentarz. Zapraszam na bloga, choć teksty staram się umieszczać gdzie się da (między innymi na tym forum w dziale "Limeryki"). Pozdrawiam serdecznie.
PS. Co do tych tłumaczeń, to masz rację, zwłaszcza jeśli chodzi o Leara i jego Limeryki - niektórzy tłumacze silą się na dosłowność i gubią po drodze wdzięk i humor.

[melg]

Winien ktoś zaraz wejść i słowami Wolfa "let's not start suckin' each other's dicks quite yet" skończyć temat, ale już trochę poszperałem na blogu i jest zacniutko. Nie twierdzę (więc nie masz co się wzbraniać ;) ), że to wielka poezja, bo nie o to chodzi w nonsensie. Ale jest idealne w swojej kategorii. I cieszy mnie ogromnie, że ktoś się w to bawi. I że mu wychodzi. I, wreszcie, że temat limeryków ciągle żyje. Bo, owszem, są to dosyć ciasne ramy, ale Tobie udało się tę formę nie skopiować, ale zinterpretować. Nie wpadłeś w rzemiosło (a skoro schemat, wzór jest już właściwie dany, to nie jest to takie znowu oczywiste). Różnie splecione rymy, zabawa brzmieniem, zabawa rytmem - po prostu zabawa. Dobra, słabo jest się tak nad tym rozwodzić, bo nie o to chodzi. Po prostu - dobra robota :)

[daglezjowy drwal]

Wiersz jest świetny,chyle głowę i czekam na jeszcze lepsze

[Tali Maciej]

dobre, z przymróżeniem oka, rymy w tekiej pieśni aż się proszą o więcej
przeczytałem z uśmiechem na twarzy więc śmiało mogę powiedzieć że wiersz się podobał

pozdrawiam

[Rachel_Grass]

zabawny, z przymrużeniem oka. dlatego ja na plus.
(i jeszcze rymy całkiem niezłe).

[Baba_Izba]

dość długi, a przykuwa uwagę,
z zainteresowaniem przeczytałam,
inny od wielu, ciekawy.
Serdeczności
- baba

[Jacek_Suchowicz]

4/4/4 w końcówce zaburzony
znakomite
czyta się lekko - swobodna zabawa słowem

nie wiem czemu ale odnoszę wrażenie, że autor gościł już na portalu ale pod innym nickiem
ale może się mylę

pozdrawiam Jacek

[Greeley Skądinąd]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

gościł ale dawno i rzadko, więc może jednak pomyłka

[gżegżółka]

Dobry tekst! Prywatnie cenię sobie podobne poczucie tak komizmu jak i humoru (wbrew pozorom dotyczą dwóch różnych rzeczywistości). A przy okazji zachęcam do zapoznania się z twórczością Andrzeja Waligórskiego.

www.waligorski.art.pl

[Greeley Skądinąd]

Wychowałem się na Waligórskim; limeryki sienkiewiczowskie, to jego inspiracja. Stronę znam, mam ją dawno w ulubionych:)

[Bartosz Wojciechowski]

Fajna opowieść, miło się sluchało, Wajdeloto;)
Właściwie zbyt późno tu dotarłem, żeby zaskoczyć
autora jakimś nowym komplementem pod adresem
tekstu - wszystko napisali moi przed-komentatorzy.

Pozdrawiam! :)

[teresa943]

Ciekawa opowieść, wyobraziłam sobie słuchanie jej przy wtórze dawnego intrumentu,
może przy ognisku...fajne

serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Władziu]

Czytać te wersy...... to cała przyjemność! B.dobre... pisz dalej