Piękny, refleksyjny wiersz, który przypomina, że świat nie jest tylko naszym miejscem do życia, ale także darem, za który jesteśmy odpowiedzialni...pozdrawiam pogodnie*)
piękny obraz człowieka, który nie zawsze rozumie własną drogę, ale zostawia po sobie ślady- nie rzeczy, lecz uczuć, myśli i chwil zapisanych w sercu...pozdrawiam serdecznie*)
pod kinem
zmierzch
zapinał niebo
na pierwszy guzik
ona
niosła w oczach
nieśmiałość
on
w uśmiechu
ukrywał zmieszanie
światło latarni
nie umiało zdecydować
kogo dotknąć najpierw
więc objęło ich oboje
i już nic
nie było
tak samo obce
tylko serca
nie umiały
iść spokojnie