Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

(...)

dwa nawiasy
trzy kropki

trochę jak kamyk
który miniesz
bez cienia zainteresowania
(wszak kamienie nie świecą)

za tym kamykiem
mogą się kryć zarżnięte litery
arbitralnie pozbawione
znaczenia

straszna to rzecz
być tak wyciętym w pień

pięć znaków
milion tajemnic
a ty przechodzisz wzrokiem
obojętnie

zaczyna się od liter
przechodzi na języki
kończy się na ludziach

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



' się, od, na ' - out i pointa super:
'zaczyna od liter
przechodzi na język
kończy na ludziach' - tak mi bardziej zapada w pamięci (subiektywnie)
wyżej nieco do reducji; ' trochę, który, jak, za tym, się ', można zwięźlej, bez straty dla konceptu,
proste, a błyszczy, bym powiedziała ;)

pzdr; sdcznie ) zw - sze a.m:)
Opublikowano
zaczyna się od liter
przechodzi na języki
kończy się na ludziach


Świetna pointa, choć w kontekście (...) równie dobrze mogłoby się zaczynać od znaków
(ale znaki są w strofie wyżej, więc nie).

Hmm, nie jestem pewien, ale ( ) to chyba jest jeden nawias, tyle że otwarty '(' i zamknięty ')'.

'Się' w ostatnim wersie mam wrażenie, że niepotrzebne.

Do treści nie mam zastrzeżeń - dobrze pomyślana i w sumie całość na plus.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dzień dobry                                                 Taki miał być ten wiersz chaotyczny , taki był zamiar . Nie wiem czy mi się udał .                                                        Niech ocenia czytelnicy tego wiersza .                                                              Miłego dnia .Pozdrawiam 
    • Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...